Normal insanın normunun seksen bin parçaya ayrıldığı zamanlarda sıkıntısız bir yaşam formundan bahsedebilmek zor. Bütün dertler tanımlandı, yeni çıkanlar tanımlanıyor. I. Dünya Savaşı'ndan önce Shell Shock denen lanet rahatsızlık hakkında pek bir şey yoktu sanıyorum. Bu konuda Japonlar bayrağı devralmış durumda bence; Tsundoku, Karoşi, Hikikomori gibi rahatsızlıklar nokta atışı tanımlarla daha büyük dallardan kopup gelmiş vaziyette. Halimiz duman, Dave Matthews'a bağlıyorum: "It's a typical situation/In this typical times/Too many choices"
Yaşadıklarımız üst üste bindikçe beynimizin bir yanına çöpleri yığıyoruz ve sıkıştırdıkça patlama olasılığı artıyor. Kafamız havaya uçacak, şimdi değilse bile birkaç nesil sonrasını düşünmek bile istemiyorum. Savunma mekanizmaları gayet iyi iş gördü ama bir yere kadar üstünü kapatacağız, yansıtacağız, ödünleyeceğiz, çocukluğa dönüp kurtulmaya çalışacağız. Sonrasında dizginlenemeyen bir öfkeyle özgür kalacağız, ironik bir şekilde sonu iyi olmayacak. Mukadderat.
Kapadık, örttük ve sözde normalleştik. Kriz anlarına kadar kimliğimizi ortadan kaldırınca bu kez hangi yüzümüzün gerçek, hangisinin poker face olduğunu unutup insanları zaman zaman hayretler içinde bıraktık, bu da pek güzel. Sosyalleştikçe daha kalın perdeler kullanmaya başladık, özellikle ergenlikten itibaren. Bu noktadan öncesi insanın doğal olabildiği son zamanlar olabilir. Ergenler ahlaki olarak tam bir erginliğe ulaşmadıkları için marazlarını doğal habitatlarında çekinmeden ortaya koyabiliyorlar. Bu açıklığı sürdürenler, "normal" insanlardan farklı olarak yaralarını sergileme cesaretine sahip oluyorlar, saklamak istedikleri bir şey olmadığı için tanıyabileceğiniz kadar iyi tanıyorsunuz onları. Bu güzel bir şey, olumsuz yanı da insanın şiddetle olan meylinin son derece doğal bir şekilde ortaya çıkabilmesi. İnsan, bir fikir olarak üzerinde uzun süre düşünülmedikçe ya da düşünüldüğünde çarpıtılmadıkça çöp kutularından, matkaplardan, mukavvalardan ve daha pek çok nesneden farksızdır. Marina Abramović'in Rhythm 0 performansını düşünün. Kitabın sonundaki açıklamalarda Banks de aynı şeyi söylüyor.
"(...) Bununla birlikte çocuklara özgü masumiyetin, çoğu insanın hayal ettiği gibi olmadığı -ne şimdi ne de öncesinde- konusuna da dikkat çekmeye çalıştım. Çocuklar da muhtemelen yetişkinler kadar şiddet düşüncesine yatkınlar; sadece bunları koyabilecekleri sofistike bir ahlaki çerçeveleri yok o kadar. Aslında düşünüyorum da, bence yetişkinlerin de yok." (s. 254)
Eğitim bilimlerinde ahlaki duyarlığın yaşa göre arttığı söylenir ama bu kapasite her zaman tam randımanlı kullanılmaz. Bu durum çocuklarda da geçerlidir; sahip oldukları kapasite kadar düşünebilirler, ötesi onları aşar. Çocukların şiddete başvurur hale gelmeleri, şiddete dair bir şeyler yaşamalarıyla ortaya çıkar. Aile faktörü, çevre faktörü her çocuğun geleceğini aşağı yukarı belirler, bizim geleceğimizin belirlenmiş olması gibi. Ergen terörünün ortaya çıkması bu şartlar altında çok kolay. Mevzu birçok filme, kitaba konu olmuştur. Mesela Mekılay Kalkin'in Elijah Wood'la oynadığı şu film, hani köprüden vitrin mankeni atıp da zincirleme kazaya sebep olduğu. Onun dışında Benny's Video, Over the Edge derken The Ring'i bile dahil edebiliriz. Stephen King'in de öğretmenlik zamanlarından ergenlerle bolca anısı vardır, öykülerinden çıkarabilirsiniz. Acı kolayca dışa vurulabilir, kaynağı ne olursa olsun. Böylesi bir dışa vurumda kapıları kilitlemeniz hayrınıza olur.
İskoçya'da bir ada, köprüyle kasabaya bağlı. Küçük bir kasaba, kapalı bir çevre. Kimliği geliştirecek, farklılaştıracak bir sosyal yaşam olmadığı gibi adada yaşamak kapalılığı daha da artırıyor. Yalıtılmış bir dünya.
Hikâye iki zaman diliminde ilerliyor, birinde Frank'in çocukluğunu izliyoruz. Küçük psikopatlıklardan cinayete kadar geniş bir alanda özgün çalışmaları var, yaratıcılığı üst düzeyde, ne var ki yanlış bir alana yönlendirilmiş. Ne yaptığının son derece farkında, oldukça soğukkanlı ve kusursuz bir mantığı var. Cinsel organı bir köpek tarafından parçalandıktan sonra kariyeri başlıyor. İkincisini siz okuyunca göreceksiniz.
Banks'in yazdığı BK romanlarının yayınevleri tarafından defalarca reddedildiğini söylemeliyim, sonrasında farklı tür bir hikâye anlatması gerektiğini düşünüp BK dinamiklerini kullanarak normal bir roman yazmış.
Satın Alma OnaylıBu ürün yorum sahibi tarafından satın alınmıştır.
İnsanlar buraya kitap hakkında bir ön bilgiye sahip olup, alıp almamaya karar vermek için bakıyor. Kitabın özetini ve daha başlamadan sonunu görmek için değil. Baştan aşağı tüm kitabı anlatan bir yorumcunun onaylı olması, sürpriz sonun hiç düşünülmeden yazılması ve bunu yayınlayan bir editör.. İlginç..
Başından sonuna kadar okuyucunun merakını canlı tutabilen ve en sonunda bu merak için harika bir son hazırlayan yazara saygı duymamak elde değil. İnsanların ilk çocukluk döneminde yaşadıklarının bastırma savunma mekanizması ile hafızanın derinliklerine attıkları utanç verici olaylar ilerleyen yıllarda gün yüzüne çok acımasızca çıkabiliyor. Şiddetin kökeninin de ne yazık ki insanın 0-7 yaş arası yaşadıkları ile tam anlamıyla ilişki içinde olduğunu gözler önüne seren bir eser. Bir çocuk için her şey bir oyundur. Bazen bir cinayet bile. Fakat bu oyunun şiddet ile olan kısmı çocukluk döneminde yaşanan ve bir şekilde bilinçaltına atılan, bastırılan duygulardan bağımsız olmadığını ne her olayda görebiliyoruz. Sadist duygular nelerden besleniyor? Bu duyguları besleyen kör noktalar neler? Psikoloji ile ilgilenenler ve öğretmenler için muhteşem bir kaynak. Belki de bu kitaptan sonra bir çocuğun gelecek anılarında oluşturacağımız her bir küçük veya büyük resme çok daha dikkatli yaklaşacağız.
arka kapakta bulunan soğukkanlı anlatımı görünce okumak istedim. okurken sürekli ne okuyorum ben yaa diye sorgulamadan edemedim. kitabın tek ve en iyi kısmı sonu diyebilirim
Kitap övgülerinden ve arka kapaktaki iddialı sözden dolayı aldım ancak küçük bi çocuğun vahşiliğinden başka hiçbir şey anlatmıyor haliyle insana hiçbir şey katmıyor nasıl beğenerek.okudunuz bu kitabı banada anlatırmısınız?
Satın Alma OnaylıBu ürün yorum sahibi tarafından satın alınmıştır.
BU KİTABI 3 YIL ÖNCE KÜTÜPHANEDE GÖRÜP OKUMUŞTUM KONUSUNU ÇOK ETKİLEYİCİ BULUP EŞİME DE HEDİYE OLARAK SİPARİŞ ETTİM.
KİTABI OKURKEN TİKSİNEREK DEĞİL DE FRANK'IN PSİKOLOJİSİNİ ANLAMAYA ÇALIŞARAK OKUMANIZI TAVSİYE EDERİM.
ASLINDA ŞU ANDA YAŞANAN BAZI ŞEYLERİN BURADA ANLATILANLARDAN PEK FARKI YOK GİBİ...
