seninle, ben hayatin ruhunda sakliyim, akiyorum nabzin içinde
seninle, ben varligi, hayati, sevinci, sevgiyi, güzelligi, ilahi pak sefkati yudumluyorum. Bir beste tadında Kevir. Çölünün sedası Ali Şeriati'nin kalemi ve Kevir sözleri. Bu kitabı edebiyat ve sanatla ilgilenip okumayan varsa çok şeyini kaybetmiştir. wwww.blogcu.com/aliseriati
Hubutta aşkı ve sevgiyi böyle anlatan yazar bu kitabında çölün gazelini kevir adıyla yazmıştır
İnsan bazen çeker gider ya... Kalabalıkların içinde olması, yahut kendi başına, ıpıssız bir yerde olması değildir sözkonusu olan. Veya bir mekan değişimi de değildir bahsettiğim. Sizler de bilirsiniz işte, orada olursunuz ama aslında orada değilsinizdir. İnsanların, olayların veya hayatın yaptıklarını hazmedemez ve çeker gidersiniz. İşte tam o anlarda bazen düşüncelerinizdir yegane dostunuz, bazen kendi kendinize konuştuklarınız ya da bazen kaleminizdir... Bu söylenenler Şeriatî'nin deyimiyle "söylenmesi söylenmemesinden daha iyi olmayan" sözler ve "söylenileni olmayan sözler"dir. Eğer asil bir mücadele adamının, aydın bir müslüman şahsiyetin, bir İslam şehidinin böyle sözleri olsa, nasıl olurdu aceba? Cevabı bu kitapta. Kesinlikle okunması gereken bir kitap diyemiyorum çünkü Şeriatinin de hatta Sartre'nin da tabiriyle : kesinlilke "bir "serüven"in "görüldüğü" gibi okuması gereken" bir kitap...
Bir süredir aradığım ve bulamadığım bir kitap, netten ele geçirebildiğim kısımlarıyla fili tanımlamaya çalışıyorum. Niye yeni baskısı yapılmıyor, ısrarla talep ediyorum. ısrar ediyorum.
