Alacaceren Hakkındaki Yorumlar

Boşanma sonrası arafta kalan iki çocuğun, Bengi ile Gün’ün hikâyesi. Nezihe Meriç’in romanıyla birlikte yazar olma düşleri kuran Bengi’nin yazdıklarını da okuyoruz.

“Siyasi mağlup” bir baba. İş hayatında da mağlup. Alkole sığınmış. Ve “güzel yaşamak” isteyen bir anne: “Ben parayla kurulabilecek, bence makbul olan bir biçimde yaşamak istiyorum. Dünyayı dolaşmak, ülkeler görmek, İngilizcemi ilerletmek, çocuklarımı iyi okutmak, konserler izlemek istiyorum.”

Gelgelelim anne çocuklara babanın bakacağını düşünür, eve gelmez; baba da “inat” yapar, gelmez. Durumu gören anne kendi babasına giderek yardım ister. Çocuklar artık dede ile büyüyeceklerdir. Ve romana dede ile dedenin kırk yıllık büyük aşkı, Gülperi Hanım, girerler. Güzel bir hikâyeleri vardır. Hikâyeleri romandaki ağır hüznü de dengeliyor.

Roman da güzel. Bengi’nin annesine “yüklenmesini”, onu suçlu bulmasını anıştıran bölümlerdeki “yan tutmayı” saymazsak kusuru yok gibi. Hayır, yan tutan Bengi değil zaten: Nezihe Meriç.

Kitabın kapağının rengi solgun gelmedi tam istediğim gibi ilgi çekici ve canlı bir kapağı. Nezihe Meriç'in diğer eserleri gibi okunmaya değer çok kalın bir kitap değil en fazla iki güne biter adıma yakın olduğu için aldım ceren ceylan yavrusu demek acaba alacaceren ne demek?

Okuma listeme ekledim. Kitap kulübümüzün önerisiydi.

yazarın okuduğum ilk kitabı. keyifliydi.

Nezihe Meriç ile henüz tanışma fırsatınız olmadı ise bu kitap tam size göre...

Nezihe Meriç'in okuduğum ilk eseriydi. İki kardeşin hikayesini anlatan etkileyici bir eser. Kesinlikle okunmalı.

Korsan Çıkmazı'ndan önce okunmalı derim... o zaman daha bi' anlamlı oluyor gibi geldi bana...

İki küçük kardeşin gözünden aileye, sevgiye, hayata bakışı vermiş Nezihe Meriç. Oldukça hüzün dolu bir eser. Nezihe Meriç'i hiç okumamış olanlar çok şey kaçırıyor.

fazla kısa geldi, olayın tam içine girdiğim anda kitap bitti, yarıda kalmış hissi bıraktı bende. beğenmediğimi söyleyemem, ama birazcık daha uzun olsa daha çok tat alabilirdim. Bengisu'nun çocukluğu kadar, gençliği de daha detaylı anlatılsaydı, şekillenen karakteri hakkında daha fazla ipucu verilseydi eminim çok daha doyurucu olurdu.

Bengisu'nun yorumuyla yazarın yorumu karışıyor bazen.Kısacık bir roman zaten .Yeterince ilginç gelmedi bana.Her şey havada kalmış.Dedesi nasıl öldü,baba nerede,anne nerede,çocukların yaşamı nasıl davam etti gibi...

Bengi'nin anne ilgisinden yoksun, çaresiz çocukluğu var bu kitapda. İnsan hüzünleniyor. Fakat çok dağınık yazılmış. Roman içinde roman... Öykü içinde öykü... Yazar romanın sonunu bizim tamamlamamızı istiyor. Bu da ilginç ve keyifli bir faklılık bence...

Hikayedeki anlatıcı ses, çok sevdiği Bengisu adlı bir kızın hayatına odaklanıyor; anne ve babasının ayrılmasından sonra dedesi tarafından büyütülen iki kız kardeşin, Bengisu ve Gün’ün hayatından bir sabahla başlıyor söze. Onların zamanından bir sabah vaktinde, kentteki milyonlarca evden, apartmandan birindeyiz... Sekiz yıl önce evi terk edip giden annesi de yatıyor içerde; sadece bir konuk artık anne, çok sevdikleri dedeleri nden ise ölüm ayırmış çocukları.Bu kısa romanın alışılageldik, başı ve sonu olan bir hikayesi yok. Bengi’nin küçük bir çocukken yazdığı hikayeleri izliyor anlatıcı ve anlatım zamanında yetişkinliğe adım atan Bengi’nin hayata karşı sevinçler üreten duygu ve düşünce dünyasında gezdiriyor okuyucusunu; çok sade, akıcı ve rahat bir anlatım, hiç aksamayan bir dil eşliğinde.