Petra Hakkındaki Yorumlar

Öz güvenle şımarıklık arasında ince bir çizginin olduğunu yıllardır söylerim. Kitap, bu sözün vücut bulmuş hâli. Aslında önümüzde iki farklı pencere var ve manzaralar oldukça farklı. Petra -taşın adının bu olduğunu düşünüyorum ama farklı bir anlama da geliyor olabilir çünkü kimse ona bu isimle seslenmedi kitap boyunca- kendini, kendi özünden çok farklı gören bir taş. Olduğu durumu, konumu kabullenmiyor. Öte yandan nereye giderse gitsin kendiyle barışık, ait olduğu yeri kendi hayal dünyası çerçevesinde renklendiriyor. Olduğu yere uyum sağlıyor, kendini değerli hissediyor. Ancak aslında yazarın bize vermek istediği mesajın bu olmadığını, kitabın sonunda Petra’nın kendi özünü kabullendiğini şu sözlerden anlıyoruz: “Endişelenmeye gerek yok. Ben bir taşım, bu da benim yuvarlanışım. Her taş nasıl yuvarlanıyorsa öyle işte…” Kitap boyunca uyum sağladığını düşündüğümüz Petra algısı bu cümlelerle yıkılıyor. Soruyoruz kendimize bir yere uyum sağlamadan önce insanın kendini tanıması gerekmez mi?..