Douve'un Hareketi ve Hareketsizliğine Dair Eşiğin Yanılmasında Hakkındaki Yorumlar

onu ilk kez ismet özelin mısraında duymuştum: "değil mi ki yves bonnefoy'dan semender'i / albatros'u baudelaire'den öğrendim...) diye devam ediyordu. başka başka kitaplarda da onun 1945 sonrası fransız ve hatta avrupa şiirinin en önemli ismi olduğu söylenir. fransız olduğundan mı, baudelaire ile fazla kıyaslanmak gibi bir derdi olduğundan mıdır bilmem bana çok yapmacık geldi. ölümü böyle soğukkanlı anlatmak biz türkler için hiç mümkün değil. ölümü düşünsel ve imgesel olarak anlamaktansa; bir kaant kapanışı, bir dönemin sonu ve başka bir dünyanın başlangıcı olarak görürüz. bunun dışında ölüm anına odaklanmak ya batı edebiyatında gibi onu hakiki kavrayış zemininden koparır ya da necip fazılda olduğu gibi cinnet kaynağı olarak görülür çok zaman. zaten necip fazıl da bu konuda az fransız değildir.

ölümü kavramak diye bir şey yoktur, ifadesi bile saçma. sadece ölürsün, o kadar.