Son Bakış Hakkındaki Yorumlar

Kitabı okurken aklıma daha önce okuduğum Elif Şafak kitabı "On Dakika Otuz Sekiz Saniye" kitabı geldi. Elif Şafak da Irmak Zileli de bir kişinin ölmek üzereyken hissettiği şeyleri yazmışlar. Son Bakış kitabı "Bilinç Akışı" tekniği ile yazılmış. Çokça devrik cümle kurulmuş, hatta kitabın tamamı devrik cümlelerden oluşuyor diyebilirim. Bilinç Akışı anlatım tekniği ile yazıldığı için bir cümle neredeyse bir paragraf uzunluğunda olmuş. Sürekli virgülle ayrılmış bitmeyen cümleler var. Tekrar eden kelimeler insanın sinirlerini hoplatabilir, örneğin "tık, tık, tık," gibi. Hikâye çok dokunaklı, Gürcü bir kız, sevdiği adamla ülkesinden ayrılıyor. Türkiye'ye geliyor, sevgilisi İranlı bir şair ve aranan bir adam. Yakalanıyor ve roman kahramanı tek kalıyor. Gurbet, yabancılık, ötekileştirme, başka bir ülkede varlığının kabullenilmemesi, geçmişte yaşanmış acılar, bir ailenin acı kaderi gibi durumları etkili bir şekilde anlatıyor. Okuması zor, bazen sıkıcı ama bittiğinde içinize oturan bir kitap.

"Bebiaçemi'ye (Ninem) söyle, bale yapamayacağım artık, bacaklarımı hissetmiyorum."

Kitap,Gürcü bir bakıcının çatıdan düşme sahnesiyle açılıyor. Yukarıdaki satırları okuduğumda tüylerim diken diken olmuştu.Kitap boyunca kadın karakterimizin aklından geçenleri okuyoruz. Türkiye'ye neden ve nasıl geldiğinden, aile tarihindeki acılardan, o acıların bugünkü davranışlarını nasıl etkilediğinden bahsediyor.Ama kitabın en vurucu kısmı bence, çatıdan düşmesi değil, neden düştüğü.Türkiye'ye geldikten sonra yaşadığı ötekileşmeyi anlatıyor.Birisi olarak kabul edilebilmen için birilerinden mi olmak gerekiyor? Buralarda bir soru var, kimlerdensin? Ben hiç kimselerdenim." Kitap bana Seray Şahiner'in Antabus kitabını, Patricia Engel'in Sınırsız Ülke kitabını da hatırlattı.Kitabın ismini de kitaba çok yakıştırdığımı söylemeliyim. Sadece çatıdan düşen karakterin hayata son bakışı değil, kitapta başka da son bakışlar var.Onları bulmak da okuyucuya kalıyor.Bu güzel kitabı herkese tavsiye ediyorum.