Bir Ölünün Defteri Hakkındaki Yorumlar

Eşim çok beğendi ben okumadım

Çocukluğunda “dünyanın en samimi dostları olan” Vecdi, Hüsam ve Nergiz’in yaşadıklarını Vesdi’nin hatıra defterinden okuduğumuz bir Halid Ziya Uşaklıgil eseri. Üslubu, anlatımdaki başarısı ile okunması gereken bir kitap.

bir çok eserinde olduğu gibi bu eserde de psikolojik derinlik mevcut. bazı seçimlerin bizi nereye sürüklediğini yine görüyoruz ki bu sürüklenişin temel noktasi sevgisizlik oluyor. sevgi açlığı kontrolsuzlesiyor.

cok severek okudum Halid ziya kitaplarini severek okuyorum

Biraz depresif bir kitap olmasına rağmen şiddetle tavsiye ederim

okunmasi gereken turk klasiklerinden

Oldukça akıcı, üslubunun ve içeriğinin hoşuma gitmiş olduğu bir kitap. Okurken zamanın nasıl geçtiğini anlamadığımı, özellikle karakterin kişilik özelliklerini kendimle oldukça bağdaştırdığımdan dolayı da kitaba oldukça düşkünlük gösterdiğimi söylemeliyim. Ancak yine de keşke daha uzun olsaydı,mutlu bir hadîse gerçekleşseydi diyorum ve ana karaktere oldukça üzülüyorum açıkçası.

Halit Ziya Uşaklıgil’in "Bir Ölünün Defteri", edebiyatımızın önemli eserlerinden biridir. Eserde, bireyin içsel dünyası, ölüm ve yalnızlık gibi derin temalar ustalıkla işlenir. Halit Ziya, psikolojik çözümlemelerle karakterlerin ruh halini başarılı bir şekilde aktarır. Bu eser, dönemin toplumsal yapısını anlamamıza yardımcı olurken, bireysel dramı da çarpıcı bir şekilde gözler önüne serer.

Kapra Yayıncılık, "Bir Ölünün Defteri"ni yayımlayarak önemli bir edebi mirası okuyucularla buluşturmuştur. Yayıncı, kaliteli baskı ve titiz bir yayımlama anlayışıyla dikkat çeker. Kapra, eserin özgünlüğünü bozmadan, modern bir yaklaşımla sunarak Türk edebiyatına katkı sağlamaktadır. Bu yayınevi, hem içeriği hem de baskı kalitesiyle önemli bir işlevi yerine getirir.

osman vehbinin hüzünlü hikayesi

yeşilçam filmi tadında bir roman. göz önündekini önce kardeşi gibi görüp sonra farklı duygular beslemesi, kazandıgını düşünürken kaybetmesi.

Konu çok tanıdık ancak anlatım çok ustaca. Karşılıksız kalmış bir aşk ve bu aşkın genç, entellektüel ve donanımlı bir insanı nasıl esir ettiğini anlatan güzel bir eser. Olayların akışı ve ruh tahlilleri çok başarışıydı. Okurken Vecdi'nin acısına ortak oluyor, onunla birlikte yavaş yavaş ölüyorsunuz.Halid Ziya döneminin çok ötesinde bir kalem bence. Okurken hiç sıkılmıyor hep bir sayfa sonrasını merak ediyorsunuz. Dil ve anlatımı akıcı ve çok başarılı bir şekilde günümüz Türkçesine uyarlanmış.

Karşılıksız bir aşkın, genç bir doktorda açtığı derin yaralar ve onu götürdüğü ölüm, ölüm döşeğinde olan bu adamın son vermeden önce en iyi arkadaşına bıraktığı defter ve arkadaşının bu defteri okuyunca hissettiği duygular...
Kitaptaki olaylar Servet-i Fünun zamanında anlatılmasına karşın kitabın dili anlaşılacak kadar sade yazılmış.

Acı içimizde işleyecek öyle hissediyorum

Konusu gerçekten etkileyici

Sade anlatım, duygu durumu yogun verılmış . " Hiç birşey insana gülünç olmaktan daha fazla keder veremez."

kitaplıkta bulunması gereken eser, muazzam duygu tasvirleri ve acı bir hikaye...

klasik dram hikaye tarzını sevenlerin bir solukta okuyacağı bir eser.

ince detaylari ve anlamlari olan bir kitap

Yazarın sürükleyici dili eserin ulaşılabilirliği gayet iyi.

Batılı tekniği ilk romanımıza uygulayan yazarımız.

Uşakgil külliyatı toplayanlar için kaçmaz.

Okumaya doyamadığım Halid Ziya eserlerinden en sevdiğim.Kapra yayıncılığın kalitesi ve uygun fiyatı sayesinde set yaptım

Halid Ziya’nın acı çeken âşıkları sevdiğini biliyoruz. Vecdî, bu sevginin en derin, en sessiz ve en trajik örneklerinden biridir. Onun hikâyesi, aşkı anlatamayanların, sevdiğini başkasına verenlerin, bir ömür boyu hiçbir karşılık beklemeden sevenlerin hikâyesidir. Roman, aşkı anlatmaz; aşkın yaşanamayışını, dillendirilemeyişini anlatır. Vecdî karakteri, yalnızca bir âşık değil; aşkı itiraf etmekten kaçınan, arzularını yüksek sesle dile getiremeyen bir insan hâlidir.
Vecdî'nin aşkı hiçbir zaman karşılık bulmaz. En yakın arkadaşı Hüsam’ın varlığıyla birlikte Vecdî’nin sessizliği artık yalnızca duygusal değil, aynı zamanda ahlakî bir tercih hâline gelir. Çünkü onun aşkı, sahip olmak değil, sevdiğini mutlu görmek üzerine kuruludur. Bu da onu klasik bir platonik âşıktan ayırır: Vecdî yalnızca uzaktan seven değil, sevdiğini kendi elleriyle bir başkasına veren, sonra da bu acıyı tek başına taşıyan biridir. Vecdî hiçbir zaman mutlu olmaz; ama bu mutsuzluk onun utancı değil, asaletidir.