Hayal kırıklığına uğramış ve politikaya küsmüş küçük burjuva aydının çıkmazı ve içine düştüğü bunalım 80 sonrası romanların en sevilen ve tekrarlanan temasıdır. Bu küskünlük ve bunalım “Yağmur’un Yedi Yüzü”ndeki an açık ifadesini Lale’nin ağzından buluyor. Lale, Sinan’la evlenirken “Ben kendi devrimimi yaptım, sıra sosyalizmde”, diye geçirmiştir aklından. Ama olmamış, “sosyalizm havlusunu ortada bırakıp ringi terk etmiş, tribünler birer birer boşalmış ve herkes sessizce evine dönmüştür; zaferden çoktan vazgeçmiş yüreklerinde tarihe geçecek anlı şanlı bir yenilgiye bile tanıklık etmemiş olmanın hayal kırıklığıyla...” Benzer hayal kırıklıkları benzer insan tipleri özelinden pek çok romanda işlenmiş, edebiyatın üzerine sürüp giden yaşama ve geleceğe dair umutsuz bir bakış çökmüştür. Açıkça telaffuz edilmese bile, romanlarda yenilmişlik duygusu hep var. Aslında genel anlamda bir yenilgi; kişinin hayat karşısındaki yenilgisidir sergilenen; zamana, mekana ve insan ilişkilerine dair düşkırıklıklarıyla siyasi yenilginin düşkırıklıkları örtüşmüş, geriye marazi bir yazıklanma hali kalmıştır. “Yağmur’un Yedi Yüzü”nde, “geriye dönüp baktığımda, başımın üzerinde ferah bir gökyüzü aradığım uzun yıllar boyunca boş yere yanlış bahçelerde oyalandığımı düşünüyordum” diyen Lale, tam da bu ruh halini yansıtıyor; “on sekiz yaşımdan başlayarak o güne dek ardına düştüğüm gelecek yoktu artık; yıllardır dolanıp durduğum o bahçelerin birinde ipini çoktan elimden kaçırdığım rengarenk bir uçurtma gibi gökyüzünde, uzaklarda bir yerde gözden yitip gitmişti” diyecektir Lale; ardına düştüğü gelecek onu terk etmişse o da gidip önünde duracak yeni bir gelecek bulacaktır kendisine, ne yapıp edip bu yeni hayatı bir ucundan yakalayacaktır…
