Benim gibi “Borges’in yazdığı her kelimeyi okumadan ölmeyeceğim” gibi bir iddianız varsa okunabilecek, yoksa çok da şart olmayan bir Borges kitabı Tango. (Ha tabii tango meraklısıysanız bilemem, o zaman ilginizi çekebilir.)
Kitabın öyküsü pek hoş aslında. Borges, 1965 yılında tangonun geçmişine, kökenlerine, Arjantin kültüründeki yerine dair dört adet küçük konferans vermiş. Ama ne kaydı tutulmuş ne bir şey, öyle kaybolup gitmişler. Yıllar sonra ta 2002’de konferansların kasetleri ortaya çıkmış. Ancak tabii yazar hayatta olmadığından kendisine kayıtların orijinalliği teyit ettirilememiş. Önce o yılın gazetesinde bu konuşmaların duyurusu bulunmuş, üstüne de Borges’in eşi Maria Kodama dinleyip konuşanın Borges olduğunu doğrulamış. Bunun üzerine kayıtlar metne dökülmüş ve bu kitap doğmuş. Ne tatlı bir hikâye değil mi? Yazarlar sahiden ölmüyorlar işte.
Neyse efendim, kitap dediğim gibi, Borges’in tangoya dair akıl yürüttüğü, bildiklerini aktardığı dört bölümden oluşuyor. Yer yer son derece teknik detaylara girdiği için okuması biraz zor. Bir de bizim gibi Arjantinli olmayanlar için anlaması güç bazı detaylar ve nüanslar var, tangonun ortaya çıkışının izini sürdüğü bölümde örneğin criollolar, gaucholar, compadreler havada uçuşuyor, Borges birilerinin “criollo dedikleri criollo değildi, onlar düpedüz guapoydu” filan diyor, kendime sürekli sözcüklerin anlamlarını hatırlatarak anlamaya çalışıyorum ama tabii zor.
Borges’ten herhangi bir şey dinlemek güzel olduğu için ve tabii aralarda çok tatlı öyküler anlattığı, sevdiğim bazı metinlerine referans verdiği için yine de çok sıkılmadan okudum ama dediğim gibi, hiç şart değil kanımca.
