Eğer Ben Kabil İsem Hakkındaki Yorumlar

Başladım ama gitmedi.Başka bir zaman tekrar deneyeceğim

Diğer yorumların aksine dili bana biraz ağır geldi. Okurken bazı yerleri zihnimde canlandırmakta zorluk çektim. Konusu ve kurgusu ise başarılıydı.

Hikaye kadar dili de çok etkileyici. Benzer eserlerle devamını bekliyorum.

minyatürlere yaptığı diyaloglarla twitter da hatırı sayılır bir takipçisi olan emre taş'ın oldukça hoşuma giden romanı. ince mizahı kör göze parmak değil, tarihi arkaplanı uzun okumaların hülasası belli.

yazar meddah dilini tercih etmiş, bu da romanı son derece akıcı kılıyor. dil işçiliği mükemmele yakın, döneme ait deyimler, sözler ve teşbihler son derece yaratıcı.

meddah dili ile anlatıldığı için tasvirlerden ve atmosferden biraz kısmış oluyoruz ama bu da yazarın tercihi ve özgünlüğü.

sonuç olarak ihsan oktay anar tarzını andırsa da kendi özgünlüğünü bulmuş, akıcı bir hikaye anlatıyor yazar bize ki şunu da belirtmeliyim, ihsan oktay anar'a öykünüp (gerçi burada yazara haksızlık ediyor muyum onu düşündüm zira ihsan oktay anar tarzı dediğimizin bir üst kademesi Evliya çelebi ve diğer seyyahlar, kronikler, vakanüvisler, Reşad Ekrem gibi, Uzunçarşılı gibi envai tarihçiler, eski edebiyatçılar vs vs) özgün olabilen çok fazla yazar da yok.

hasılı ne yazsa okunur sevgili Emre Taş'ın.

gerçekten çok beğendim. yazarını tebrik ederim.

İçimi açan, beni büyülü bir dünyaya götüren bir okuma oldu. Ara sıra sıksa da, bu sıkıntıların ödülünü veren bir başucu kitabı. Unutamayacağım eserler arasında yerini aldı. Eline, kalemine, emeğine sağlık Emre Taş

İhsan Oktay Anar tarzı bi' romana benziyor.

Öteden beri anlatilagelen evrensel konuları - kardeşlik ilişkileri, aşk, savaş, iktidar arzusu- son derece yerel bir bakışla anlatan bunu yaparken de o dönemin yerel dilini kullanarak yapan bir roman. bence aldığı en büyük risk aynı zamanda en özgün yani da bu. Bir yandan da Osmanlı döneminin gundeligine dair bir roman. kullandığı dil nedeniyle beni bazen takasa da romanın sonu ulaşmayı başardım. nevi şahsına münhasır, bir eser diyebilirim.

Genç yaşına rağmen tarihe ve kaleme olan yetkinliğine hayran kaldım. Akıcı bir dil. Lafı hiç uzatmıyor. Mizahi bir yanı da var. İlgililerin okumasını tavsiye ederim.

“Hacivat Karagöz Neden Öldürüldü? “filmini çok severim. Bu kitap ağzımda o filme benzer bir tad bıraktı. Özellikle o filmde kullanılan eski Türkçe, yerel dil bana çok tatlı gelir. Sanki Türkçe’nin henüz büyümemiş bebek hali gibi sevimli gelir. Bu tarihi romanda da yine benzer bir dil kullanımı var. Bu dil başta zorlasa da alışınca okumalara doyamıyor insan. Daha önce hiç duymadığım deyimler, atasözleri ve argo sözcükler ile tam bir dil şöleniydi benim için bu roman. Tüm bunlara ilaveten romanda bir yandan mizahi bir anlatım da var. Bazı bölümlerde baya sesli güldüm. Zaman zaman kullanılan şiirsel ifadeleri çok sevdim. Ağladı demek yerine kullanılan “Mikail aleyselam değneğini ak bulutlara değdirecek yerde Zülfü’nün kara kirpiklerine değdirmişti” cümlesi gibi. Kardeş kıskançlığı gibi evrensel bir konuyu Habil ve Kabil’e atıfla ele alması ve finalde Osmanlıdaki kardeş katli fetvasına bağlaması harikaydı. Hem konusu hem özgün dil kullanımı epey ilgi çekiciydi benim için. Kalpten tavsiye.