Sonda söyleyeceğimi başta söylemeliyim sanırım: ben de şaşkınım, ama maalesef bu kitabı sevemedim. Hayır, okuduğum ilk Woolf değil bu, evet, bilinç akışı tekniğine aşinayım ve kendisiyle bir problemim yok, üstelik Woolf da seviyorum, ama bu en övülen eseri bana bir türlü geçemedi. Bu kitabın seveni çok, biliyorum, dolayısıyla çok laf işiteceğimi de biliyorum ama yok, olmadı işte, vurmayın. Mesele kitabın “olaysız” olması değil, kitap okurken olay arayan biri değilim. Ama kuru buldum işte, yavan buldum. Sanırım temel derdim kitaptaki herkesin aşırı hassas ve duyarlı olması oldu. Woolf’un depresyonunu, dünyayla ve çevresiyle kurduğu aşırı duyarlı ilişkiyi biliyorum ancak herkesin dünyayı böyle algıladığını düşünmüyorum – fakat gelin görün ki bu kitaptaki herkes böyle. Son sayfadaki bir cümle derdimin özeti gibi: “İnsanlığın tüm güçsüzlüğü, tüm acıları ellerini üzerine siper ediyordu.” Hayat böyle yaşanan bir şey mi sahi? Bir kısım insan için belki, evet, ama bir kitaptaki tüm karakterlerin bu duyarlılık düzeyinde olması normal midir? Bence değildir. Herkes öyle hisli ki, bir yerden sonra karakterlerin duygularını birbirinden ayırmak güçleşiyor, hangi cümleyi kim söyledi bilemiyorsunuz çünkü herhangi birinden çıkmış olabilir gibi hepsi. Yalnızca ikinci bölümü ayırayım; “Zaman Geçiyor” başlıklı o bölüme bayıldım, çok lezzetli, çok lirik ve çok güzeldi. İşte böyle. Ne diyeyim özür dileyeyim bari herkesten.
Sonra niye Amerikan edebiyatı sevmiyorsun... Nesini seveceğim Allah aşkına? Don DeLillo'nun Sessizlik'i hakikaten kötü ötesi bir kitap, olacak iş değil yani. Amerikan edebiyatının bu pek övülen şahsiyeti ile tanışmak için çok kötü bir seçim yaptığımın farkındayım ve Beyaz Gürültü ile kendisine bir şans daha vereceğim zamanı gelince ama önce biraz söyleneceğim izninizle.
