İntermezzo Hakkındaki Yorumlar

Daha başlamadan seveceğimi bildiğim kitaplardan biri oldu İntermezzo, tüm popülerliğine rağmen:) Kendimi kitaptan karakterlerle o kadar çok ortak noktada bulmak epey şaşırtıcı ve sarsıcıydı. Kardeş çatışması, yas süreci, ikili ilişkiler, toplum-birey etkisi üzerine akıp giden bir roman. Akıcı ve sürükleyici olmakla birlikte zaman zaman karakterin iç sesi mi yoksa konuşma akışında mı ikileme düşüren bir dili var. Başta bu belirsizlik biraz yorsa da okudukça oturuyor. Yazara zaten olan ilgim daha da arttı.

2024ün hit kitabı.Sosyal mesyada ve ünlü kitap yorumcularının sayfalarında sık gördüğüm için kitabı aldım.
Yazarın olağan hisleri ve sosyal çevrenin düşüncelerinin birey üstündeki etkilerini anlatma biçimi insanı kitabın içine çekiyor. Birey olarak duygu ve düşüncelerimizin sosyal çevremiz tarafından çok da edilgen biçimde şekillenmediğini, insanın aslında etki görmeden bile değiştirdiği fikrini hikaye içinde çok güzel yansıtıyor. Karakterlerden İvan biraz otistik biraz dahi ve diğerlerinden daha analitik düşünüyor. özellikle bu karakterin duygularını analiz edişi ve diğerlerinin duyguları teşhissizce sadece yaşayıp geçmesi, Ivan’ın soruları karşısında cevap vermede zorluk yaşamaları yazarın bu basit hikayeyi şenlendirme biçimi olmuş bence. Bu bakımdan takip edilmesi gereken bir yazar.
Yorumları okurken rastladığım bir başka bilgi de,Kitap sadece Birleşik krallıkta 1 milyonun üstünde sattığı.

Sally Rooney'nin hiçbir kitabını okumamıştım daha önce. "Normal İnsanlar" ile başlayan popülerliğinden dolayı her yerde karşıma çıkıyordu ve ben best seller olmasından mütevellit reddediyordum okumayı. Ne zaman ki Deniz Yüce Başarır'ın İntermezzo'yu konuştuğu podcast bölümünü dinledim, dedim okumalıyım. İyi ki de okumuşum. Çok modern, hatta fazla güncel, günümüz gençlerinin konuştuğu gibi yazılmış bir roman. Çok kısa cümleler, ayraç yok, paragraf başı bile yok bazen. Karakter düşünüyor mu konuşuyor mu sonradan anlaşılıyor bazen.
Babası ölen ve hala yas döneminde olan iki erkek kardeşin birbirleriyle, anneleriyle ve kadınlarla ilişkilerini anlatıyor kitap. İlişkiler üzerine kurulu olmasına, olay çok olmamasına rağmen kitabı büyük bir merak ve iştahla okudum; bunun sebebini tamamen yazarın diline bağlıyorum.
Çok satıyor diye önyargılı olmayıp bu metne şans verilmesi gerektiğini düşünüyorum.

rooney daha ciddi bir kaleme dönüşmüş. hiç kasmadan günlük yazıyor derken bu sefer dil işçiliğine girişmiş. uzun cümleleri kese kese ilk kez yazar olma sınavı vermiş. duyguyu ve ağırlığı de vermiş bu seçim. babalarının ölümü sonrası iki kardeşi anlatan roman ilk başlarda biraz ite kaka ilerliyor gibi görünse de sonrasında akıp gidiyor. yaşamdaki bağları, o bağlar için yapılanları, yapılmayanları anlatıyor. romanın etkisi de tam olarak burada. karakterlerinin düşüncelerini direkt, dolaysız anlatarak oluşturduğu şeffaflığın içine dahil oluyor okur. kurduğumuz bağlara dair çok şey var. sorular soruyor. cevap vermeden durmak zor. durup düşünmeden... "bazen olup biteni zihninde gözden geçirirken neden öyle dedim veya neden öyle yaptım diye düşünür müsün sende?" diye soruyor intermezzo. "hayal etmek de hayattır: hayal edilen hayattır yalnızca" diyor. sormadığımız soruları soran bir roman bu. istediğimiz kadar iyi, nazik ve anlayışlı olamadığımıza dair bir yüzleşme.