“Sık sık, bir çiftin arada bir yeniden tanışıp tanışamayacağını düşünüyordum.”
Ne Para Ne Saat Ne Kasket, çok sevdiğim Alman yazar Wilhelm Genazino’nun ölümünden önce yayımlanan son romanı. Bazı açılardan tipik bir Genazino romanı bu, bazı açılardansa değil. Anlatıcımız evet, ziyadesiyle tipik bir Genazino karakteri. Yaşlanmış, yalnız ve yılmamak için yılmaz bir mücadele yürüten adamları bu kadar iyi anlatan bir başka yazar yok herhalde. Yine ziyadesiyle ortalama bir adamı okuyoruz, bu her tarafı dolduran vasat adamları müthiş yazıyor Genazino. Anlatıcımız bir sokak festivali sırasında eski karısıyla karşılaşıyor ve yeniden görüşmeye başlıyorlar, zira ne yeni hayatını, ne eskisini oldurabilmiş bir adam; güvenli sulara dönmek işine geliyor.
Bir yandan bu ilişkinin bugününü okuyoruz, bir yandan anlatıcımız bizi geçmişe götürüyor. Hem ilişkinin eski zamanlarını, hem daha evvelki ilişkilerini, çocukluğunu, anne-babasını anlatıyor bize uzun uzun.
Benim Genazino’da en sevdiğim şeylerin başında mizah ve melankoli arasında kurduğu denge gelir, bu kitapta o denge biraz şaşmış gibi hissettim, bu beni üzdü. Mizah kısmı az olan; melankolisi, hüznü daha ağır basan bir anlatı bu. Kendi yaşlılığında yazdığı için böyle olması anlaşılır belki ama zaman zaman boğucu bir hal alabiliyor metin. Keza olay-düşünce dengesinde de benzer bir sapma var. Genazino öykülerini anlatırken araya karakterinin düşüncelerini çok ustalıkla sokar normalde, buradaysa çok fazla düşünce, çok az olay okuyoruz. Neredeyse bilinç akışı gibi yazılmış bir anlatı. Sonlara doğru hikâyenin biraz ritm kazanmasıyla kitap daha akıcı hale gelse de metnin genelinde böyle bir sorun var; anlatıcının varoluşsal sıkıntıları metnin bir katmanı değil, ana öznesi olmuş. Bu bilinçli bir tercih olabilir şüphesiz ama benim Genazino’da sevdiğim o dengenin yitmesine sebep olmuş.
Sevmedim diyemem - çok güzel pasajlar var içinde, okurken yine gülümsedim, yine durup düşündüm. Korkularımıza, kendimizi kandırma potansiyelimize, kendi bedenimiz ve başkalarının bedenleriyle kurduğumuz ilişkiye dair çok iyi akıl yürütmeler var ama en sevdiğim Genazinolardan biri olmayacağı muhakkak. Böyle.
Satın Alma OnaylıBu ürün yorum sahibi tarafından satın alınmıştır.
Gereginden fazla abartılan kitap Yazarın bulanımlı haliyle yazılan cümleler asla eser olarak görmüyorum. O bulanımlı halini mükemmel bir şekilse aktarabilseydi keşke...
Kitap, yazarın ayrıntılara düşkün şahane ve daldan dala atlayan akıcı diliyle, günlük/önemsiz gibi görünen gözlemleri merak uyandıran, metnin akışı içerisinde şoke edici öğeleriyle aslında tipik bir Genazino romanı. Genazino hayranı bir okur için muazzam hazine bu kitap.
Satın Alma OnaylıBu ürün yorum sahibi tarafından satın alınmıştır.
Orta yaş bunalımda , işsiz güçsüz bir adamın hayat ile mücadelesizliği ve etrafındaki kadınlar ile olan ilişkisi.
Tavır belki içsel bir yolculuk ama değil, Genazio’nun o sıkıcı durağan , sarsıcı değil ama sarsan anlatım tarzı kitabı elinizden bırakmanıza engel oluyor.
Sıradan anlar öyle derinlemesine anlatılmış ve ana karakterimiz öyle kayıtsız ki yanınızda olsa be adam kendine gel diye sarsarsınız. Ama öyle değil hep dört ayağının üstüne düşen bir şanslı aynı zamanda. İşleri onun için hep başkaları yapıyor, annesi , sevgilileri…
Her şeyin çetrefilli olduğunu düşünüp kendince kolaycılığa mı kaçıyor yoksa
Melankolik hali , pantolonun paçasında yaşadığı duygu, paltosunun güvesini bile sahiplenmesi , tutunma istediği olan fakat o güce sahip olmayı başkalarına bırakan bir adam portresi sunuyor.
Çevirmenin özel tercihi olabilecek kelime ve cümle kullanımları okuru rahatsız edecek kadar “kötü” olabiliyor. Kime göre diyebilirsiniz ama öyle .
