Yaşanmayanların Romanı Hakkındaki Yorumlar

Öncelikle yazarı tebrik ediyorum.
85-92 doğumlu insanların, çocukluk ve gençlik çağında yaşadığı birçok ayrıntının olması çok hoş ve o yıllara gidiyorsunuz.
Ankara ile ilgili tarihsel bilgilerin olduğu sayfalar olmayabilirdi. Hikayeye doğrudan etkisi olmayan birçok ayrıntı var. Bunlarda zaman zaman yordu.
Aşka gelince, evet, benzerlerini o dönemde birçok kişi yaşadı. Z kuşağı kadar umursamaz, X kuşağı kadar ketum olamadığımız için yıllarca içimizde yarattığımız veya acıdan zevk aldığımız büyüttüğümüz aşklar olmuştur. Aşk acısı ile ilgili Sadri Alışık ve çeşitli alıntılarla betimlenen her ayrıntı çok anlamlıydı. Üzüyor.
Klasik bir hikaye yapısındaki 3. perde olan çözüm kısmı maalesef bu romanda zayıf kalmış. Ben açıkçası Ney figürü ile aşkın devşirileceğini hayal etmiştim. Manevi bir son belki herkese hitap etmeyebilir yada o maneviyat sır olarak kalması daha doğrudur düşüncesi ile yazılmamış da olabilir.
Zor ama yine de bir son görmek istiyor insan...

En son 'Cennetin Doğusu' unda bu kadar doymuştum. Aradan geçen bir buçuk yılda parçası olduğum yüz elliyi aşkın ziyafet içinden beğendiklerim olsa da öylesine mükellef bir sofraya denk gelememiştim. Ta ki; Muhammed Ali Koçak'ın Ankara'sında 'Yaşanamayanların Romanı'na konuk oluncaya kadar. Sunum, üslup, proporsiyon, acı, tatlı, ekşi, dengesi her şey yerli yerinde. Mutfak jargonu ile giriş yaptım çünkü; herkesçe yapılmayan okuma ameliyesinin, herkesin temelde mecburen, biraz da zevk almak için başvurduğu yeme içme eylemi kadar hayati bir önem taşıdığını ve bu eserin de bu manevi sofrada müstesna bir yere sahip olması gerektiğini vurgulamak istedim. "Fakat yaşamadığımız o kadar çok şey var ki... Yaşananlar bitiyor. Yaşanmayanlar, hiçbir zaman bitmiyor." diyor yazar kitabında. Zamanla buruklaşsa da gönlünüzde bir yer edineceğine inandığım yaşanmayanların romanını okumanız hususunda ısrar ediyorum.