Anlattığı hikâyenin sarsıcı olduğu muhakkak; yas, dayanışma, hayatta kalma güdüsü ve göçmenlik ekseninde örülü bir anlatı bu. Ancak... Bence bu tür bir hikâye anlatırken yapılması gereken ilk şey normalde sayılardan ibaret o insanlara, mültecilere bir biriciklik sağlamak, sadece kendilerine ait o hikâyeye vücut buldurmak olmalıdır. Çünkü savaşın en dehşet verici yanlarından biri o, insanları rakamlara indirgemek: “512 kişi öldü, 136 kişi denizde kayboldu...” Oysaki bu insanların her birinin isimleri ve kendilerine ait birer öyküleri, acıları, neşeleri var. Bilmediğimiz, hiç bilemeyeceğimiz. Pin’in bunu yapacağını, o mülteci ailelerden birini sarih biçimde bize anlatacağını ummuştum ama okuduğum 185 sayfanın sonunda karakterlerin hiçbirine dair bir fikir edinemedim. Pek çok göçmenin yaşadığına benzer zorluklar yaşıyorlar, neredeyse her kısa bölümde kocaman bir seneyi anlatıyor yazar, şu oldu, bu oldu diye. Mesela tüm kitap boyunca okuduğumuz abla Anh nasıl biri, bilmiyorum hala. Yani maalesef son derece yüzeysel anlatılmış bir öykü bu bence.
Aralara giren ve kim olduğunu son bölümde anladığımız ses ise iyi niyetli bir teknik deneme olmanın ötesine geçemiyor maalesef. O sesin kime ait olduğunu anlayınca taşların yerine oturmasını amaçlamış sanırım yazar ama bende hiç öyle olmadı ve ayrıca neden uzun uzun Camus ve Homeros özetleri okuduğumuzu da anlayamadım. Keza yine araya giren bir diğer ses olan 7 yaşında hayatını yitiren Dao’nun bölümleri de başta çok ümit vericiydi ama sonra orası da tekrara düşer oldu.
Olamadı, maalesef. Epey yavan ve teknik açıdan sorunlu buldum. Oysaki sevmeye çok niyetliydim.
Yazarın birkaç röportajını dinledim. Cecile Pin, yazmaya büyük bir iddia ya da planla başlamamış. Önce sadece birkaç diyalog yazmış, ardından ayrıntıları ekleyerek metni bir romana dönüştürmüş. Ve bu süreci yaşarken annesini üzmemek için ona neredeyse hiçbir soru sormamış. Bunun yerine aile fotoğraf albümlerine bakarak, araştırarak ve okuyarak geçmişi anlamaya çalışmış.
Pin, sığınmacı olmanın yalnızlığını ve gerçekliğini çocukların gözünden anlatıyor. Göçmenliğin getirdiği kültürel farklılıklar, dil bariyerleri ve aidiyet arayışı romanın merkezinde yer alıyor. Yeni bir ülkeye tutunmaya çalışan bu çocukların hikâyesi, göçmen olmanın ne kadar çok katmanı olduğunu gösteriyor. Böylece hem göçmenliğin hem de savaşın insanda bıraktığı o görünmez yaraları hissediyorsunuz kitabı okurken.
Savaşın üzmediği yaralamadığı toplum mu var şu anda bile etrafımız savaşlarla çevrili ne yazık ki! Vietnamda savaştan kaçan aile iki parçaya bölünüyor ilk giden 3 kardeş kurtuluyor kalan anne baba ve 4 çocuk sonraki seferde batıyor ve ölüyor. Sonra kurtulan 3 kardeş bir süre mülteci kamplarında oradan oraya savrularak sonunda kendilerine İngilterede bir hayat kuruyorlar. Kitap içinde ara ara ölen kardeşlerden birinin onları izlediği ve konuştuğu sayfalar var kitabın adının gezgin ruhlar olmasının sebebi bu olabilir. Kitapta ayrıca yer yer o zamanın yaşanılan olayları gazete bilgileri de yer alıyor. Sorguladığım bir şey de neden 7 çocuk neden hiç anlamıyorum. Gayet güzel akıcı bir romandı. Vietnam ile ilgili hiçbir şey okumadığım içinde ayrıca güzel geldi.
Ülkemizin de içinde bulunduğu mülteci meselesine genellikle hep kendi penceremizden bakmaya alışkınız; ancak bu roman, kamerasını madalyonun diğer yüzüne çevirerek bizi sarsıcı bir yüzleşmeye davet ediyor.Vietnam’dan İngiltere’ye uzanan bu zorlu göç hikayesi, sadece bir yer değiştirme süreci değil; aynı zamanda köklerinden, kültüründen ve sevdiklerinden koparılmanın ruhsal anatomisini sunuyor.
Ailenin yaşadığı büyük kayıplara rağmen kardeşlerin birbirine olan sarsılmaz bağlılığı ve ana karakterin hayranlık uyandıran güçlü duruşu etkileyiciydi.Yeni bir dünyaya adapte olmaya çalışırken verilen o varoluş mücadelesi, yazarın duru ve bilgilendirici diliyle birleşince ortaya hem hüzünlü hem de ilham verici bir tablo çıkmış. Göçmenlik, aidiyet ve aile bağları üzerine derinlemesine düşünmek isteyen herkesin kitaplığında mutlaka yer almalı. Kendi önyargılarını esnetmek ve bir insanın "yabancı" olduğu topraklarda nasıl yeniden yeşerdiğini anlamak isteyenlere tavsiye ederim.
Satın Alma OnaylıBu ürün yorum sahibi tarafından satın alınmıştır.
Dili oldukça yorucu ve karakterlerin isimlerinden dolayı hikâyeyi anlamakta zorluk yaşıyorsunuz. Başlangıçta karakterleri biraz daha anlatsa, kitap daha anlaşılır olurdu. Konuya direkt girmesi, kitabı başta biraz karmaşıklaştırmış. Ortalarına doğru açılıyor ama yine de çok sevemedim.
Satın Alma OnaylıBu ürün yorum sahibi tarafından satın alınmıştır.
Yakın tarih sayabileceğimiz 1970 lerde bir ailenin Vietnam'dan Amerika'ya diye başlayan ama sadece üç çocuğun İngiltere'ye ulaşabildiğini anlatan göç ya da kaçış hikayesi.
Sade ve yalın bir dili var. Zaman geçişleri, yazarın araya girmesi konuyu dağıtsa da okuma anlamında yormayan bir metin.
Satın Alma OnaylıBu ürün yorum sahibi tarafından satın alınmıştır.
1970’lerde Vietnam’dan İngiltere’ye uzanan bir kaçış hikayesi… anne ve babalarını geride bırakmak zorunda kalan üç kardeşin yeni bir ülkede hayata tutunmaya çalışırken hem geçmişleriyle hem de kayıplarıyla yüzleşmeleri anlatılıyor. Gittikleri yerde hiçbir şey olması gerektiği gibi gitmez ve kardeşler koskoca dünyada yersiz,evsiz ve yapayalnız kalırlar. En büyük güçleri birbirlerine olan bağlılıklarıdır.
Yazarın dili yalın ama etkili; romanın duygusal yükü yoğun ama abartısız. Özellikle yas temasına getirdiği yorum oldukça çarpıcı.
Vietnamlı mültecilerin yaşadığı sıkıntıları ve kültürlerini bir miktar öğrenmeme aracı olan bu kitabı severek okudum.
Satın Alma OnaylıBu ürün yorum sahibi tarafından satın alınmıştır.
Kitap Vietnam savaşını konu alıyor. Savaşın özellikle sivillerin hayatında bıraktığı travmatik izlerine temas eden kitapta, savaşın mağdur ettiği insanların, parçalanmış ailelerin, mültecilerin aidiyet duygularının doruğa çıkmasının izlerine fazlasıyla yer veriyor. Kitap ismini Vietnam'da bir gelenekten alıyor. Yazarın böylesi hassas bir konuyu titizlikle kaleme aldığı kitaptaki bütünlükten fazlasıyla anlaşılıyor.
Satın Alma OnaylıBu ürün yorum sahibi tarafından satın alınmıştır.
Yakın zamanda okuduğum ve çok etkilendiğim kitaplardan biri oldu. Cecile Pin’in diline, sadeliğine hayran kaldım. Bu yalın dille o kadar ağır bir konu anlatıyor ki bir süre etkisinden çıkılamayacak gibi.
