Uzay'ın Çocukları Hakkındaki Yorumlar

Yazarın ilk romanı olan bu kitapta, Ay yüzeyinde kurulu bağımsız bir yerleşkede büyüyen çocukların gözünden insanlığın evrimsel değişimi ve yeni bilinç arayışı anlatılıyor. Genetik mühendislik, yapay zekâ ve bilinçli evrim derken okur, geleceğin bilimsel gerçekliği kadar duygusal çelişkilerle de yüzleşiyor. Ancak romanın en çarpıcı yanı şu soruda saklı:
İnsan, nereye giderse gitsin kendinden kaçabilir mi?

Yerleşke ne kadar ileri teknolojiyle donatılmış olursa olsun, dünyadan taşınan alışkanlıklar, hırslar ve hatalar orada da gölgelerini bırakıyor. Kitap umutla korku, gelişimle yıkım arasındaki ince çizgide yürürken şu gerçeği hatırlatıyor:
Yeni bir yerleşke kurmak kolay ama gerçekten yeni bir insan yaratmak mı?

Bilimkurgu severler için değil sadece, insanı anlamaya çalışan herkes için güçlü bir okuma deneyimi… İlk roman olmasına rağmen üslubu ve düşünce derinliğiyle çok etkileyici. Atatürk’ü anımsatan bir karakter ise buna ayrı bir değer katıyor.

ortalarından sonuna kadar oldukça heyecanlı ve merak uyandıran bir hal aldı.henel olarak sonunda düşündüğüm ise ben bu oluşumun içinde var olmak istermiydim sorusuydu.teknolojinin bu kadar ilerlemesinin pek bir fayda sağlamayacağını aksine toplumların en büyük ve en güçlü olma hırslarını körükleyeceğini düşünüyorum ki yazar bunu çok güzel işlemiş.bir grup bilim insanının ,insan evrimin de aracı rolünü üstlenirken vazgeçtikleri dünya ya dair,bilim ve insanlığın geleceği adına unutmaya çalıştıkları yaşam tarzları,renkler,mehtabı seyrederken mırıldandıkları aşk şarkıları,ya da en sevdikleri şairin iki dizesi gibi şeyleri geride bırakarak tüm egolarından sıyrılmak çok büyük bir fedakârlık ancak çocukları bunlardan bir haber yetiştirmek onlara da yapılmış büyük bir haksızlık gibi geliyor.en sevdigim şey her dilden bireyin bir şekilde anlaşabilecek ortak bir dil geliştirmelerive ağızlarınıdahikıpırdatmadananlaşabilmeleri.güzel bir kitaptı.yazarın daha nicelerini yazması dileğiyle sevgiler.