Sabahın Üçü Hakkındaki Yorumlar

baba oğul hikayesi. kitabı okurken acaba babamı ne kadar tanıyorum diye düşündüm. Babalar hep mesafelidir ya hani gerçekten düşündüklerini, hissettiklerini nerden bilebiliriz. Bu hikayede mecburi bi yolculukta birbirini tanıma fırsatı bulan baba ve oğul var. dili ağır ya da edebi değil hatta çevirisi bile yeterince iyi değil belki, hikayede tamamlanmayan eksik kalan yerler var üstelik ama hepsine rağmen siz babanızla dolu dolu iki gün geçirdiniz mi? babanızı ne kadar tanıyorsunuz?

Rahat okunan bir kitaptı, ben beğendim

Çok beğendim. Okuması kolay ve keyifli bir kitap

baba oğul hikayesi sadece bu kadarını söylemek istiyorum alın okuyun

Sımsıcak bir baba-oğul-yol hikayesi; Sabahın Üçü. Kitabı ilk gördüğümde şöyle düşünmüştüm, biz saat 3:00’ü gecenin üçü olarak tanımlarız ancak bu kitapta sabahın üçü olarak sunulmuş. Kitabı okuyunca Fitzgerald’ın şu sözüne istinaden yazılmış olduğunu anladım; “Ruhun gerçekten karanlıklar içine düştüğü gecede saat daima sabahın üçüdür.“ Epilepsi hastası olan oğul ile onunla pek fazla vakit geçiremeyen meşgul bir babanın en başta zaruri olan, bilmedikleri bir kentte iki tam gün ve iki tam geceyi nasıl geçirdiklerini konu alıyor kitap. Birbirlerinin bilmedikleri yönlerini keşfediyor ve bundan büyük bir haz alıyorlar. Bir çırpıda okunabilecek sıcacık bir hikaye. Bazı yanıtlanmamış sorular bıraksa da kitap, anlamlı ve güzel bir sonla buluşturuyor okuru. Yazarın okuduğum ilk kitabı. Boş bir kafayla okunabilecek, çerezlik, vakit geçirmelik hoş bir yaz kitabı denebilir.

Bazı konularda kafamda boşluk kaldı ama yine de beğendim

Antonio farklı bir epilepsi tanısı alır ardından bununla ilgili Marsilya'da babasıyla bir yolculuğa çıkarlar.Bu yolculukta baba oğul birbirlerini tanımaya başlar ve aslında Antonio gerçeklerin çok farklı gözüktüğünü amlamaya başlar.Sıcak tatlı bir kitaptı.

Carofiglio, Sabahın Üçünde yetişkinliğe adım atan genç bir gencin hayatına, dostluklarına ve gelecek arayışına odaklanıyor. Roman, 1980’lerin atmosferinde geçen bir büyüme hikâyesi niteliğinde. İçinde hem masumiyet hem de sert gerçeklerle yüzleşme var. Yazar, yalın diliyle karakterlerin duygularını sahici kılıyor, okuru onların iç dünyasına yakınlaştırıyor. Ergenlikten yetişkinliğe geçişte yaşanan karmaşayı ve özgürlük arzusunu çarpıcı bir şekilde hissettiriyor. Sade ama etkileyici bir “ilk gençlik romanı” arayanlar için keyifli bir okuma.

Dili hemen okuru içine alıyor hikayede çok başarılı

Bir babanın, çocuğu için Küçük gibi görünen, aslında cok büyük fedakarlığına şahit olacaksınız. hele de ebeveyn iseniz kitap bitince gözleriniz dolacak, bir süre sonra o yaş gözlerinizden süzülecek:) Kesinlikle okunmasını ısrarla tavsiye ediyorum.

Eleştirecek olursam: Kitap bazı okurlar için fazla sakin olabilir. Büyük kırılmalar, dramatik patlamalar bekleyenler için “bir şey olmuyor” hissi yaratabilir. Ama aslında olan şey çok ince: iki insanın birbirini yeniden keşfetmesi.

Benim için Sabahın Üçü, geceye ait bir kitap. Gürültüyle değil, sessizlikle çalışıyor. Okuduktan sonra insanın içinde hafif bir sızı ve aynı zamanda tuhaf bir huzur bırakıyor.
Bu kitap bence “büyük olaylar” anlatan bir roman değil; büyük duyguları küçük anların içine saklayan bir hikâye. Carofiglio burada polisiye kimliğini tamamen geride bırakıyor ve neredeyse çıplak bir anlatımla, bir baba-oğul arasındaki mesafeyi ele alıyor.

SABAHIN ÜÇÜ
Kitabın adının F. scott Fitzgerald'ın "Ruhun gerçek karanlık gecesinde, saat her zaman sabahın üçüdür." sözüne göndermeymiş, bu bilgi ile kitap hakkında bir kaç fikir vermek isterim.
Hastalık teması etrafında fakat tedavi sürecinin etkisiyle kitapta yer verilen felsefe ve derin sohbetler çok güzel düşünülmüş bir tema olmuş. Roman içinde böyle küçük felsefeler her zaman bulunmuyor.
Burada ki felsefe; insanın en dürüst en savunmasız ve maskelerinden arınmış olduğu anın, herkesin uyuduğu o tekinsiz saatler olduğu ve hayatın kaosu ile baş etme, başka bir hayat mümkün mü, yoksa her şey bir zorunluluk mu sorgusunu yaptırabilir.
Babası bu kaosu matematikle evcilleştiriyor, her şeyi formülleştirmeye çalışıyor belki duyguları reddediyor.
annesi ve babası ayrılan bu çocuğun kendi iç sesini de okuyoruz:
"Mola sözcüğü bir şeye başlanıldığı ama ben daha çalışmaya başlamamıştım bile. Yine de anlamsal ayrıntılarla kendimi koşullandırmaya hiç niyetim olmadığını itiraf etmeliyim."