Arşe Duo (Düzyazı Şiir - Küçürek Öykü) Hakkındaki Yorumlar

Arşe Duo, şiir ve öyküyü yan yana koymuyor, onları birbirine bağlıyor. Şair ve yazar, birbiriyle sezgisel bir diyalog kuruyor. Şiirler, kendinden sonra gelecek öyküye zemin hazırlıyor. Öyküler, bir önceki şiirin yankısını taşıyor.
Birkaç şiir-öykü ikilisinden sonra kendimi bu oyunun bir parçası gibi hissetmeye başladım. Parçalardan sonra “Bu bana neyi çağrıştırıyor?” diye sordum.
Şiirler, sezgisel bir zincir gibi akıyor. Anlam doğrudan verilmiyor; çağrışımlar, imgeler, kırık dizelerle ilerliyor.
Şair, puslu bir pencereden ona bakmamıza izin veriyor. Derdi anlaşılmak, çözülmek değil, daha çok hissedilmek istiyor.
Bu yoğun şiirsel dilden sonra gelen öyküler ise başta bir tür sığınak gibi. Acıyı göğsünde yumuşatıyor, üzülecek bir şey yok diyor. Ancak bu çok da uzun sürmüyor, beklemediğimiz bir anda affetmeyen, hesap soran bir yapı kazanıyor.
Bir rol paylaşımı yok, sadece ikisi de karanlığı paylaşıyor.
Her ikili, bir yeni soru bırakıyor geride:
"Sende neye dokundu?"