Diz Çökmeyen Çocuk Hakkındaki Yorumlar

Tesadüfen bir arkadaşımın kitaplığında görüp okudum.
70’li yılların çocukları olarak, çoğumuzun yaşadığı yoklukları, sorumlulukları ve sessiz mücadeleyi çok sade ama çarpıcı bir dille anlatıyor. Abartı yok, ajitasyon yok; yaşanmışlık var.
Bu yüzden üç adet sipariş verdim; biri oğluma, ikisi yeğenlerime. Sahip oldukları imkânların kıymetini biraz daha iyi anlayabilmelerini umuyorum.

Çocuklukta yaşanan acılar ve zorluklar, akıcı ve sarsıcı bir şekilde ele alınmış. Karakterin yaşadıkları, okuru derinden etkiliyor ve uzun süre etkisinde kalıyorsunuz. Okumanızı tavsiye ederim.

Bir sayfada çocuktu, birkaç sayfa sonra büyümek zorunda kaldı. Böyle bir kitap

Şu cümlede durup kaldım:Çocukluğumu yaşamadım,sadece büyüdüm...

Bu kitap,susarak büyüyen çocukların sesi olmuş.

Fuat Baray’ı tebrik ediyorum. Acılarına yenilmemiş bir insanın kaleminden çıkan bu kitap; yaşanmışlıkların, kırılmaların ve içtenliğin okura doğrudan geçtiği samimi bir anlatı. Bunları yaşamış olmak yetmezmiş gibi, kaleme alıp okurla buluşturması da ayrıca takdire şayan. Abartısız, süssüz ve olduğu gibi… Okurken insanın içine dokunan bir eser.

Okurken kendimi samimiyetin içerisinde bulduğum akıcı bir anlatım ile insanı sürükleyen bir kitap

Yazar kitabı içten ve sade bir dille yazmış. Otobiyografi okuyor gibi hissetmedim hiçbir sayfasında sanki bir arkadaşım karşıma oturmuş görüşmediğimiz zamanlarda yaşadığı anılarını anlatıyor da ben onu dinliyormuşum gibi hissettim. İki saat içinde sizi dünyanızdan koparım Türkiyenin 80'li 90'lı yıllarına götürüp o zamanlarda ülkenin henüz çok gelişmemiş bir şehrinde çocukluk ne demek hayvancı bir ailenin çocuğu olmak ne demek onu anlatacak (aslında anlatmak demek haksızlık olur yaşatacak, hissettirecek) bir eser ortaya koymuş. Kitabın merak verici bir sonla bitmesi ikinci kitabı için beni heyecanlandırıyor açıkçası. Hevesle beklmekteyim.

Kitabı gerçekten çok beğendim. Anlatım dili samimi ve içten olduğu için okurken hiç sıkılmadım, kendimi hikâyenin içinde hissettim.Bazı bölümlerde kendimi buldum, bu da kitaba ayrı bir değer kattı. Yazarın ikinci kitabını büyük bir merakla bekliyorum.

İçten ve sahici bir yaşam öyküsü olarak öne çıkıyor. Kendi çocukluk travmalarını, aile içi çatışmaları, ekonomik sıkıntıları ve hayallerinin engellenmesini, duygusal bir yoğunlukla ama aynı zamanda sade bir dille anlatıyor. Kitap boyunca, yazarın yaşadıklarını süslemeden, olduğu gibi aktarması okuyucu ile güçlü bir bağ kuruyor. Betimlemeler, özellikle çocukluk ve gençlik sahnelerinde oldukça canlı; okuyucu sahneyi zihninde canlandırabiliyor. Kitap yalnızca anı değil, aynı zamanda okura direnç ve umut aşılayan bir kişisel gelişim havası taşıyor. Bazı bölümlerde olaylar arası geçişler çok hızlı; okuyucunun zihninde süreklilik sağlamak için kısa bağlayıcı paragraflar eklenebilirdi. Diz Çökmeyen Çocuk, otobiyografi ile ilham verici yaşam öyküsü arasında bir yerde duran, gerçeklikten beslenen ve umut veren bir eser. Gerek içerdiği toplumsal arka plan gerek bireysel mücadele anlatısı, onu hem kişisel hem de toplumsal hafızaya katkı sağlayacak nitelikte kılıyor.

Mücadelesi etkileyici, çocukluk yıllarını biraz daha detaylandırmalıydı diye düşünüyorum.Akıcı ve samimi bir dil kullanmış.

Çocukluğundan bu yana büyük sorumluluklar yüklenmiş, üzerine çöken karanlıklara boyun eğmemiş kırıldıkça güçlenen bir insanın öyküsü olarak umut verici bir yazıydı.

Yazarın zorluklara karşı dik duruşu, korkularını bastırarak üzerine gitmesi ve her olumsuzluğun ardından yaşadıklarından ders çıkararak hayatına yön vermesi örnek alınması gerekir.

Kitabı okudum ve çok beğendim. Son derece sade bir dille yazılmış, duyguların içinize geçtiğini hissediyorsunuz. Bir çocuğun gözünden çok çocuklu bir ailede kendini var etmek için neler yaşanıyor, neler hissediliyor çok güzel anlatılmış. Kesinlikle tavsiye edilir, her okurun kendinden birşeyler bulacağına eminim.

“Diz Çökmeyen Çocuk”, sadece bir hayat hikâyesi değil, aynı zamanda pes etmemenin, dimdik durmanın kitabı.
Sayfaları çevirdikçe, yazarın çocukluk travmaları, aile baskısı, hayal kırıklıkları ve buna rağmen içinden taşıdığı mücadele gücü insana ilham veriyor. Herkesin kendinden bir parça bulabileceği, yer yer yutkunarak okuyacağınız gerçek bir yaşam öyküsü.

Anladığım kadarıyla yazarın ilk kitabı ve bu gözle bakıldığında ortaya gerçekten güzel ve samimi bir iş çıkmış.

Kitap bazı bölümlerde aynı şeyleri tekrar etmiş, kendi hayatını anlatırken arada kardeşlerine başlık açarak detaylı yer vermesi konuyu dağıtmış.Sonunu da arkası yarın gibi bitirmesini beğenmedim ama hayatı farklı bir pencereden görmek isteyenlere tavsiye ederim.Kitap yazmak da cesaret ve emek işidir bu noktada yazar güzel bir iş çıkarmış.

Yazar, sade, yalın ve içten bir dille hayatını adeta bir öykü tadında anlatmış. Anadolu’da büyümenin zorluklarını anlamak için bu kitap, gençlerimize ve çocuklarımıza mutlaka okutulmalı. Okurken çok etkilendim ve herkesin bu değerli eseri okumasını tavsiye ederim. Yazarın “Zor günler adam seçer, güçlü olan devam eder” sözü ise kitabın ruhunu çok güzel özetliyor.

Yazar kitabını sade samimi bir şekilde kaleme almış. Hikayesi bir çocuğun beklentilerini yoksunluğunu hayatındaki mücadeleyi başardıklarını isteyip ulaşamadıklarını anlatmış. Fakat pes etmeyişi mücadelesi gençlere örnek olacak bir kitap okunması gereken bir kitap.

Kitabı alırken büyük bir beklenti içine girmemiştim.
"Bir insanın hayatı beni ne kadar etkileyebilir ki?" diye düşünüyordum. Ama daha ilk sayfalarda bu düşüncemin hızla değişeceğini hissettim. Sayfalar ilerledikçe sadece bir hayat hikayesi okumuyordum; yoksulluğun, sevginin, ailenin, yalnızlığın ne demek olduğunu yeniden keşfediyordum. Bu kitap, zorluklara rağmen dimdik ayakta durmaya çalışan bir çocuğun içten, sarsıcı ve bir o kadar da umut dolu hikayesini anlatıyor. Kaybetmediği umudu sadece kendine değil, çevresindekilere de ışık olarak taşıyan bir karakter... Okudukça duygulandım, bazı satırlarda gözlerim doldu.
Bir yaşam öyküsünün nasıl bu kadar derin olabileceğini gördüm.
Ve en çok da şunu fark ettim: Bazen tek bir hayat, düşündüğümüzden çok daha fazlasını anlatabilir bize...

Gerçek bir direnişin hikayesi…

Diz Çökmeyen Çocuk, beni derinden etkileyen nadir kitaplardan biri oldu. Okurken zaman zaman gözlerim doldu, zaman zaman öfkelendim ama en çok da umutlandım. Hikâyedeki çocuk karakterin kararlılığı ve yaşadığı zorluklara rağmen pes etmeyişi, uzun süre aklımdan çıkmayacak.

Fuat Baray sade ama güçlü bir dille yazmış. Okurken bir çocuğun iç dünyasına, adaletsizlik karşısındaki duruşuna tanıklık ediyorsunuz. Kitap sadece gençlere değil, her yaştan insana söyleyecek sözü olan bir eser.
İçtenlikle tavsiye ederim.

Kitapta yazarın zorlu bir çocukluktan başarıya ulaşma süreci anlatılıyor. Özellikle ailesiyle olan ilişkisi ve toplumsal baskılarla baş etme biçimi dikkat çekici.”

“Yazarın sade ve içten dili, yaşadığı acıları okuyucuya derin bir şekilde hissettiriyor.

Bazı bölümler çok etkileyiciydi; özellikle çocukluk dönemi anlattığı kısımlar duygusal olarak yoğundu.”

“Kitap, pes etmemenin ve hayallerinin peşinden gitmenin önemini çok iyi anlatıyor.

Aynı zamanda yazarın eğitim sistemine yaptığı eleştiriler düşündürücüydü.”
“Yazarın içsel hesaplaşmaları ve kendini eleştirme biçimi onun samimi biri olduğunu gösteriyor. Başarılı olduğu kadar hatalarını da dürüstçe anlatmış.”

“Hayatın zorluklarına karşı direnen herkesin bu kitabı okuması gerektiğini düşünüyorum.
Özellikle gençlere ilham verecek bir anlatım var. Etkileyiciydi.

Bu kitap benim için sadece güçlü bir hikâye değil, aynı zamanda babamın kaleminden çıkan bir hayat dersi.
Diz Çökmeyen Çocuk, bana hem onun yüreğini hem de hayata bakışını bir kez daha anlattı.
Okurken hem gururlandım hem de derinden etkilendim.

Yaşadıklarını tüm içtenlikle anlatmış,
15-18 yaş arasında çocukları olan kişiler çocuklarına okumalı yoklukla nasıl başa çıkacağını ve çalışıp para kazanarak ayakta durabilme mücadelesini bilmeleri için mutlaka okunması gereken bir kitap olmuş.