Geriye Kalan Göz Hakkındaki Yorumlar

"Geriye Kalan Göz" den...
Burukluğun yeryüzündeki tüm parçalarını derip zamanın aynasında yek vücut yansıması mı?
Yoksa bu yansıma ile bin bir parça olan "ben" in; hiç beklemediğim, hissetmediğim, görmediğim, duymadığım, konuşmadığım renklerde yolumu bezemesi mi?
Şimdi kan revan içindeyim.
Parçalar suskun...
Kimisi çok ince derinlere doğru yolculukta, kimisi ise tüm cüreti ile güne günü ışıtmakta...

Akıcı dili fantastik hayal gücüyle günlük olaylara ince dokunuşlari beni çok etkiledi teşekkür ediyorum bol okurlar diliyorum

Atmosferiyle içine alıyor kitap. Farklı karakterleri var yazarın; kaplumbağanın sırtına resim yapan bir ressam, bağırıp camları kıran bir kadın, ejderhanın kanatlarında yükselen bir genç... Sesi kaçan, kibar burnun çilesini çeken, kolları bacakları çoğalan insanlar... Fantastik dünyasını, dert ettiği meseleleri didaktik anlatıma düşmeden aktarmasını, sade dilini severek okudum yazarın. İkinci kitabını merakla bekleyeceğim.

Yazar toplumsal sorunları,insan doğasının aksayan yönlerini o kadar güzel hikayeleştirmiş ki , öyküler bitmesin istedim. Bazen bir kitap size hayatın gerçeklerini anlatır ya işte o kitaplardan biri lâkin bunu okurken sıkılmıyorsunuz,aksine kitabın nasıl bittiğini anlamıyorsunuz.

Fantastik olanla gündelik olanı çok iyi harmanlamış öyküler var içinde. Çocuksu bir bakış açısıyla insanların unuttuğu bazı şeyleri hatırlatmaya çalışıyor gibi. Bazı öykülerin tadı damağımda kaldı.

Hatice Karaoğlan, hayallerden inşa ettiği dünyada insanı düşündüren, umudunu perçinleyen, düştüğünde onu ayağa kaldıracak gücün içinde olduğunu fısıldayan hikayeler kaleme alıyor. "Balık adamlar suyla temas ettiğinde sertleşen salyalarıyla deniz altında bir fanus yapmışlardı."

Dünyanın en güzel ölülerini yazıyor; gözümüz üzerlerinde olsun, insanlığımız bari ölmesin. "Herkesi görüyorum geriye kalan gözümle."

Korkmak değildi insanı aciz gösteren. Bunu koz olarak kullanılmaya hazır, görünür kılmaktı. "Güzel tüyleri diken diken oldu; dokunsam elleri parçalardı. Göz bebekleri altın sarısı birer boşluktu artık. Ölümün kenarındaydım."

İnanmak için tahta bacakla da olsa bir adım atmalıydı insan. "Varlığına inanmadığımız surlar yıkılıyordu."

Gerçekler buz gibi suratımıza çarpardı kimi zaman. "Sadece ateşbuz istiyorum. Ne annemi ne abimi görüyor gözüm. Kıvranıyorum."

Ve herkes bütün umudunu bir oymalı kapıya bağlardı. "Kaybettiklerini buldular oymalarında."