“Genç olmanın en iyi yanı gergin cilt değil, umut. İnsan her gün yeni bir şey yaşama umuduyla uyanır, hayal edemediği ama gerçekleşmesi gereken o büyük olay her saat, her dakika gerçekleşebilir. Bende bu umudun öldüğü günü anımsayamıyorum artık, yoksa hâlâ tam olarak ölmedi mi? Hâlâ tutunduğum bir şey var ya işte: Yalnız olmayan bir kuş çizmeyi günün birinde başaracağım.”
Duvar’ını okuyup vurulduğum Marlen Haushofer’in bir başka romanı nihayet dilimize çevrilince hemen başladım okumaya, zira bu kadını daha yakından tanıma konusunda güçlü bir arzu duyuyorum. Yazarın 1969’da yayımlanan son kitabı Çatı Katı, Duvar’a benzer bir zihin ve duygu dünyasında geçen, bir anlamda kardeş metni diyebileceğim bir kitap.
47 yaşında bir kadının bir haftasını okuyoruz metinde. Annesi ve babasını erken yaşta kaybetmiş ve vaktiyle kocasına onu kurtaracak bir halat gibi tutunmuş bir kadın bu. Ancak hayatlarının bir noktasında bir kırılma olmuş, bunu metni okudukça öğreniyoruz, spoiler vermeyeyim şimdi ve o kırılmadan sonra her şey bambaşka bir surete bürünmüş. Olaysız, sakin, biraz da hissiz hayatları akıp giderken kadın her gün birtakım mektuplar almaya başlıyor; mektupların içindeyse kendisinin seneler önce tuttuğu ve kaybolduğunu sandığı günlükler var. Bu gizemli mektupların hatırlattıklarıyla beraber biz de kadının öyküsünü öğreniyoruz yavaş yavaş.
İçinde insanı meraklandıran bir gizem olduğu için metin sürükleyici, ama alışık olduğumuz türden, sırtını olaylara yaslayan bir sürükleyicilik değil bu, onu söyleyeyim. Zihninin içinde gezindiğimiz anlatıcımız insanda acıma-şefkat-hayranlık karışımı bir duygu yaratan, fena halde kafa karıştırıcı bir kadın ve iç sesi bir yanıyla çok tekinsiz, bir yanıyla çok çocuksu.
Duvar kadar çarpılmadım ama Haushofer’in sahiden çok özgün bir sesi olduğuna ikna olmamı sağladı bu kitap. Kadınlık deneyimi konusundaki kavrayışı ve bunu aynı anda hem rahatsız edici hem poetik biçimde anlatabilmesi bence çok, çok etkileyici.
Satın Alma OnaylıBu ürün yorum sahibi tarafından satın alınmıştır.
Duvar'ı çok beğendiğim için okudum ve yine, bunu da çok beğendim. Yazarın sakin anlatımı, etrafında olanlar hakkındaki kendine özgü düşünceleri ve ev temizliği gibi anlamsız gördüğümüz bir işi bile anlatış şekli çok güzel
