İdealar Mağarası Hakkındaki Yorumlar

Heracles pontor karakteri dısında begenmedim. Antik yunandaki bir polisiye izliyoruz. Kitap beni içine bir türlü alamadı

Umberto Eco'nun başyapıtı Gülün Adı'nın, Michael Ende'nin Hiç Bitmeyen Öykü'sünün ve Kubrick'in 'Gözü Tamamen Kapalı'sının bir üçgen oluşturduğunu düşünün. José Carlos Somoza'nın İdealar Mağarası kitabı bu üçgen üzerinde yer alıyor. Antik Yunan, gizli örgütler, ayinler, çözülmeye çalışılan bir esrar, yamyamlık, romanın gerçek hayata müdahale ettiği sahneler. Dan Brown'ın Da Vinci Şifresi'nden hoşlandıysanız bu kitabı da seveceğinize kesin gözüyle bakabilirsiniz.
İdealar Mağarası, daha ilk sayfasında çevirmenin dipnotuyla dikkat çekiyor: "İlk beş satır eksik". Kısa zamanda anlıyorsunuz ki roman, birincisi sayfalar boyunca devam eden ve 'idealar mağarası' adını taşıyan anonim Antik Yunan eseri, ikincisiyse çevirmenin dipnotlarından oluşan ve sayfa altlarında devam eden olmak üzere iki öyküden oluşuyor. Dipnotlarla ikinci bir öykü anlatmak çok da yeni bir tavır olmasa da ('70'lerde ABD'li yazarlarca çok kullanılmıştı) her iki eksen birbirinin içine geçtikçe bu durumun ilginç bir hâl aldığını kabul etmek gerek. Romanın sayfaları ilerledikçe ve esrar perdesi aydınlanmak yerine daha da karıştığında iyice yerine oturuyor bu 'ilginç' kelimesi.

"Herakles duvar gibi güçlü omuzları olan ve sesinin gümüşi selinin kaynağı gibi duran güçlü bir göğüse sahip iri yarı Platon'la konuşmak için yukarıya doğru bakmak zorundaydı. Yine de, saygın filozofun varlığında öyle bir şey vardı ki, onu bir kaleye kapatılmış bir çocuğa benzetiyordu: Belki yüzündeki sempatik şaşkınlık ifadesindendi, çünkü biri onunla konuşurken veya o birine yöneldiğinde, Platon hep kıvrık kirpikli gri gözlerini kocaman açar ve kaşlarını neredeyse komik bir yüksekliğe kaldırır, ya da tam tersine, bir satir gibi çatardı." Madrid'de yaşayan José Carlos Somoza'nun pek çok dile çevrilen 'İdealar Mağarası' adlı gizemli romanında Platon dönemi Atinası'nda geçen cinayetler üzerinden düşünce dünyasını sorguluyor.