Tolstoy bu eserini Rusya'nın Çarlık yönetiminden Komünizme geçiş yaptığı, yani; toplumun tahsilli kesimi başta olmak üzere halkın sahtekar ruhbanlara tepki gösterip Tanrı kavramını reddeden Darwinist bilim felsefesine yönelmeye başladığı dönemde yazmıştır. O yüzden yazarın bu eserini okumaya başlamadan önce Tolstoyculuk (Tolstoyanizm) Felsefesi hakında biraz fikir sahibi olmanızı öneririm. Bu felsefeye göre sanat, ilmi gelişmeler, din vb insan hayatını birebir etkileyen toplumsal olguların insanlara ahlak ve eğitim açısından hiçbir olumlu katkı sağlamayan, insanları sömürmek için oluşturulmuş, toplumları bunalımdan bunalıma sürükleyen türüne karşı çıkılmalıdır.
Tolstoy bu kitapta dine ağırlık vermiş ancak din'den kastedilen Hz. İsa'nın öğretilerinin Ortaçağ Avrupasındaki Ruhban sınıfı tarafından gerçek dışı uygulamalarla saptırılması sonucu ortaya çıkan hurafi inanç sistemidir. Fransız Devrimi ve Aydınlanma Çağıyla beraber halk bu zümreye itibar etmemeye başlamıştır.
Tolstoy, hayatı "güçlü ile zayıfın çatışması" olarak ifade eden Nietzsche'ye bu eserinde açıkça "manyak" demiştir. Çünkü ona göre kalpleri sevgi ve merhametten uzaklaştıran böyle bir felsefe insanlığı katliamdan başka hiç bir şeye sürükleyemez. Bunun doğruluğunu anlamak için Stalin ve Hitler Dönemi Avrupasına bakmak yeterlidir.
Tolstoy, bir yandan asırlarca insanların inançlarını sömüren, sahtekarlıkları anlaşılınca da toplumların tanrı tanımaz hale gelmesine vesile olan Ruhbanlara, diğer yandan da bu durumu insanları birbirine kırdırmak için kendi faaliyetlerinde kullanmak isteyen Darwinistlere karşı çıkmıştır. Çünkü ona göre gerçek bir dinin temelinde ruhbanlık gibi tanrıyla kul arasındaki aracı bir sınıf değil, sevgi, merhamet, adalet ve hoşgörü vardır. Aklı başında hiç kimse Tanrısız, daha doğrusu Allah'sız ve dinsiz yaşayamaz. Böyle bir yaşamın sonu ışığı ve çıkışı kolay bulunmayan, kaskaranlık bir tünelde yürümeye çalışmak gibidir. Böyle bir tünele düşen için bir tek çıkış çaresi vardır; tanrı'ya (Allah'a) sığınılması gerektiğini anlayıp kurtarıcı bir ışık yakması için ona yalvarmak.
Tolstoy, Allahı kabul etmeyen bilim'in asla dinin yerini alamayacağını savunmuştur. Çünkü din, Adem ile Havva'dan bu yana insanları iyiliğe yönlendirmek için Allah tarafından konan evrensel kurallardır. Bu kurallar sevgi, merhamet, adalet ve hoşgörüdür. Dünyada iyilik ve güzellikleri yaşatmak isteyen herkes bu kuralları sonsuza dek uygulayacaktır. Ancak bilimin kanunları gelip geçicidir. Bugünün şartlarında doğru bulunan bir varsayım bilimsel araştırmalar ilerledikçe reddedilmeye mahkumdur.
