ginza
Gereksiz uzun.
Pek tutmadım bu kitabı. Attila İlhan'ın acemilik eserini okuyormuşum gibi hissettim. Bana öyle geliyor ki, yazarlar acemilik dönemlerinde -ki bazıları bu dönemi asla atlatamıyorlar- mümkün olduğu kadar karışık yazmaya çalışıyorlar. Herhalde usta yazar olmanın yolunun buradan geçtiğini düşünüyorlar, daha kolay okunabilecek, daha az sıkıcı olacak kitaplar yazmayı, gerçek anlamda bir olaylar dizisiyle düşünceleri harmanlayıp söylemek istediklerini söylemeyi acemilik sayıyorlar. Ben tam tersini düşünüyorum. Attila İlhan'ın pek çok eserini okumuş biri olarak, kendimi bu kitaba uzak hissettim. Okurken sıkıldım.
Ama Attila İlhan yine de Attila İlhan'lığını göstermiş, ben baştaki önsöz-lerini kitaptan daha çok beğendim. Ve sayfa 27'nin sonunda bir paragraf var ki...