Ayşe Güçlü
Bir çırpıda okudum kitabı.Birkaç yıl önce, ARAF kitabından sonra televizyonda bir röportajını izlemiştim Elif hanımın.Altyapısı dolgun, erkeklerin dünyasına soyunan, onlar gibi güçlü ve zırhlı olmak isteyen bir hali vardı. Ama bir o kadar da kırılgan, hassas ve duyguluydu. Kitabı okurken de aynı Elif Şafak vardı karşımda.
Sevdim ben kitabı. İnsanın iç sesleri ile yüzleşmesi ve mücadelesini, hele de bunu annelik gibi ulvi konu ile bağdaştırıp samimice itiraf etmesini çok takdire değer buldum.
Zaman her insanın sivri taraflarını törpülüyor. Ve akıp giden zaman içinde, acıların da güzelliklerin de geçici olduğunu öğreniyoruz hepimiz. Bence kitap asıl bunu anlatıyor; sabredilmesi, beklenmesi gerektiğini.
Tavsiye ediyorum.