bir_okuyucu
Kitapkurdu
Roman güzel bir bahar tasviriyle başlıyor sonrasıysa hüzünlü bir hikâyeyi içeriyor: Hasan Tahsin’le Sabiha’nın aşkı. Bu romandaki kötü giden şeyler ise ölüm ve ayrılık. Sılasından ve ailesinden uzakta olan bir babanın yine bu durum içinde vefatı ve daha sonra işlenen, aşıkların hazin öyküsü. Eser dolu bir roman tekniğiyle işlenmemiş ama yazarın da bu anlamda bir iddiası yok. Aslolan bu hikâyeyi anlatma kaygısı gibi görünüyor. Her şeye rağmen okunmaya değer. Çünkü anlatımı samimi ve dürüst. Kitaptan: “Aşkın kötü tesirleri, kalbin hallerinden doğan nice istemsiz fiillerden olduğu için âşık yargılanamaz. Fakat kelebekler gibi her göze çarpan çiçeğe meyleden, terbiyeden uzak, zamanın edepsizleri, âşıkların üzüntü verici halleriyle kıyaslanamaz.” Bu eser ilk, 1904 yılında yayınlandığına göre o dönem insanının aşka düşme halini göstermesi açısından da anlamlı. İyi okumalar…