aerolaconic
Kitapkurdu
Gerçekten uzun, konu itibari ile ağır, yazarın üslubu nedeni ile konsantre olmayı gerektiren bir kitap. Ne yalan söyleyeyim hiç bitmeyecek sandım. Daha öncede söylemiştim, bu adamı okurken aldığım keyif, doğrudan küçüklüğümde babaannemin kömürlüğünde eskiliklerin arasında bulduğum bir ansiklopedi ya da sayfaları tamamen yok olmamış bir çizgi romanı okumakla eşdeğer. Kendimi direk vişne ağaçlarının gölgesine sığınmış, dünyanın tüm kargaşasından uzak, küçük bir çocuk gibi hissediyorum. Ancak yine de belirtmeliyim ki yazarın uyuşturucu bağımlısı olduğundan ciddi ciddi şüpheleniyorum. Kriz anında gördüğü halüsinasyonları nasıl kâğıda döküyor bilmiyorum ama bu tasvirleri kafası temiz bir adamın yapması pek mümkün görünmüyor. http://www.umutcalisan.com/2016/07/amerikan-tanrlar-neil-gaiman.html