filizden
Okuduğum ilk ve tek Reşat Nuri kitabı. Sanırım sonda olmayacak. Kaybolan değerler, unutulmuş yaşamlar...Onca yılda, naifliğimizi, hassaslığımızı mı yitirmişiz...Kitap'ın ayrıntıları bana bunları düşündürttü ve içim burkuldu. O zamanlardaki, toplumsal olayları ve kişilik analizlerine dokunmak adına bile, okunabilecek bir kitap.
Kitap, Zehra öğretmen ve onun acımaktan yoksun ama disiplinli ve dürüst karakteri çerçevesinde yazılmış.
Zehra, birgün bir telgraf alır ve babasının ölüm döşeğinde olduğunu öğrenir. Sonrasında gelişen olaylar hakkında yazmak doğru olmaz kanaatindeyim.
Ayrıca her ne kadar eski sözcükler yoğun kullanılsa bile, akıcı bir anlatımı var yazarın. Hem o sözcüklerin açıklamaları da var kitabın arka kısmında.