Kbroznrclk
Bilge
Yalnızlıklar şiir kitabından sonra okuduğum ilk romanı Hasan Ali Toptaşın. Sanki bir romandan ziyade günlük okur gibi hissettim aslında. Çünkü yazılanlar bir o kadar sıralı ve biraz da gerçek gibiydi. Hala da yazarın kendi babasıyla hikayesi olduğunu sanıyorum . Çünkü ancak bu kadar içten yazılabilirdi. Özellikle o son elli sayfa hic gelmesin istedim. Tahmin ediliyordu ne yazık ki o noktadan sonraki acı son. Kitabın belli başlı yerlerindeki betimlemeler bazen konudan kopartıyor. Onun dışında çok da takıldığım yer olmadı. Bir solukta okudum bitirdim diyebilirim. Bittikten sonra da koşup tekrar tekrar babamın boynuna sarılmak geldi içimden.