mavileçınar
Öylesine gerçekçi, güçlü, büyülü benzetmelerle aktarıyor ki hikâye edilen kahramanların karmaşık duyguları, duygular soyutluğunu yitiriyor... Somutlaşıyor, ete kemiğe bürünüyor. Kelimelerin illüzyonu olarak açığa çıkan Zweig dehası sanırım tam olarak bu. İyi ki okumuşum diyorum ve tavsiye ediyorum.