elbereth
okurken aşık olunan bir kitap.zaten dostoyevskinin hangi eseri öyle değil ki.suç biziz diyor dostoyevski.suç toplum,suç sartlar, suç hersey ve aslında hiçbirşey diyor.ve en çok değindiği konuysa kimsenin cezalandırma hakkına sahip olmadığı daha doğrusu olamadığı.çünkü biz kendimizi, ancak kendimiz cezalandırabiliriz yada ancak kendimiz yargılayabiliriz.kitaptaki ana konu bir cinayet ve ardından gelişen psikolojk bunalım.raskolnikovunki bir zevk değil,bir saplantı değil...önce sadece paraya duyduğu ihtiyactan ve ardındanda kendini kanıtlama kendini bişr napolyan yada başka biri sanma düşüncesi.ve onu köprünün diğer tarafına gecirmeyen aslında olağan üstü insanların napolyonlar değilde halk olduğunu anlamasıdır.temelden yanlış olan bir teorinin çok sonradan fark edilmesi ve mahvolan bir yaşamın nasıl tekrar ışığa kavustuğunu anlatan kitap hayatımda okuduğum en etkileyici romandır.ve tek aşık olduğum roman:))