yaralışifacı
Zweig'in Satranç'tan sonra okuduğum ikinci kitabı.Anlatımının, hikayeyi bir dostunuzdan dinliyormuş gibi içten olduğunu ve okuyucuyu sardığını düşünüyorum.Kitapta altını çizdiğim cümlelerden biri şuydu: "...İnsanın kendini açması yeterliydi,insandan insana canlı bir akış başlıyordu hemen,yükseklerden derinlere iniyor,derinlerden tekrar sonsuzluğa yükseliyordu."