Ibrahim Yıldız
kitabı okuyunca insanın aklına yenişüpheler geliyor.bir arkadaşımın dediği gibi:galiba boğaz da müslüman türke ait bir yalı bulmanın imkanı yok.biz savaşalım.onlar yaşasınlar.bu ülkeye sığınarak canlarını kurtaranlar, onların çocukları, torunları,torunlarının çocukları ve torunları,bu ülkede eniyi makamlara geldiler. hep iyi yaşadılar. işadamı oldular.ticaret yaptılar. yabancıların ticari temsilcisioldular.bu halkı sömürdüler.rahatpara kazanmak için yerliüretimin,sanayileşmenin,gelişmenin önüne engeller koydular.devletin köşe başlarını ele geçirdiler. gariban anadolu insanının eğitimini engellediler.bu yolla gerçeklerigörmesinin önüne geçtiler. bütün bunların yanında benim en çpk zoruma giden şeylerden birisi bu ülkede kazandıkları (pardon:çaldıkları) parayı batı bankalarına servet olarak götürdüler.her konu açıldığnda bu ülkeyi sevdiğinisöyleyenler; bu halk aç ve çaresizlik içinde kıvranırken ,onlar paralarını isviçre bankalarına yatırıyorlar.KAHREDİCİBİR DURUM...