Serap.Bahar
Kaşif
Kitaba başladıktan sonra epey sıkıldım itiraf etmeliyim. Fakat kitap 15-20 bölümler arası yükselmeye başladı ve işten dönerken neredeyse servisten inemememe neden oluyordu. Geçmiş hikayelerden ve efsanelerden etkilenerek ilerliyor kitap ve bunun üzerinde o kadar duruluyor ki beklenen son oluyor. Babayla oğul arasındaki çatışmayı felsefi bir dille betimlemeye çalışıyor. Hem de bunu doğu/batı edebiyatından örneklerle yapıyor. Fakat fazla zorluyor sanki.Bir de babalar, oğullar, arkadaşlar falan iyi de kitaba adını da veren ve ana karakter olması gereken Gülcihan'a ilişkin karakter tahlili neden bu kadar yüzeysel yapılmış merak ettim.