Mehmet Emin Kırgın
Baştan sona pürüzsüz, akıcı dili ve harika kurgusuyla kendinizi kitabın sonunda buluyorsunuz. Özellikle 10. Bölümün sonu. "...Alex sustu. Zihninde yepyeni bir korku belirmişti. -Jenny? Derin derin nefes aldı. Bir an bağlantıyı kaybetmiş olmaktan korktu. -Beni hala duyabiliyor musun? +Alex, ben de aynı lambanın önünde, hemen merdivenlerin yanındayım. Tam olarak söylediğin yerdeyim." Muazzamdi, hayal kırıklığıydı, harikaydı... Asıl olay ve macera bundan sonra başlıyor aslında, kitabın asıl anlatmak istediği senaryoya bundan sonra dahil oluyorsunuz. Ancak ben, bundan öncesini daha çok beğendim. Ve o 10. Bölümün unutulmaz sonu. Dediğim gibi asıl macera buradan sonra başlıyor. Yoğun kurgusu nedeniyle iki üç mantık hatasına rastladım (ne olduklarını anlatmayayim) ancak kitabın olay akışını hiç etkilemiyor. Detaycı bir kişiliğiniz yoksa bunları muhtemelen fark etyeceksiniz bile. İyi okumalar.