Onlar Yoktu

Saffet AKGÜN

22.10.2008

Yıllar önce Dean Koontz’tan okuduğum ilk roman Nöbet idi. Hala hafızamda yeri var. Gerçek anlamda bir korku romanıydı. Onlar Yoktu adlı kitap yine gerilimi yüksek ve korku sahnelerin bol olduğu bir eser. İnsanlar arasında yaşayan, insan görünümlü iblisler anlatılıyor. Bakıyorlar, bekliyorlar ve öldürüyorlardı. Mesleği karnavalcı olan Slim McKenzie hepsini görüyordu. Onlara karşı giriştiği amansız savaşı kazanacak mıydı? Bu mücadeleyi kazanması belki de normal şartlarda imkânsızdı. Fakat Slim sürekli umut etti. Umut hayatın yoldaşıydı. Zalim doğanın da, Tanrının da, başka insanların da bizden alıp koparamayacağı bir şeydi umut. Kalıcıydı… O bizim içimizde sağlam bir motordu. Tıkır tıkır çalışır, mantığımız teslim olmamız gerektiğini söylese bile o yine de bizi ileriye doğru iterdi. İblisin amacı yalnız öldürmek değil, aynı zamanda moral çökertmekti. En akıl almazı da bu yaratıkların penisi tarif edilmiş. Yorumum sansürlenir endişesiyle siz değerli okuyucularla bu tarifi aktaramıyorum… Kitapta hilkat garibelerinden bahsedilmiş. Sinan Çelen dostum bir keresinde “Tanrı bazen mahvettiği kimselere fazladan bir kemik fırlatıyor,” demişti. Sanırım haklı… Son olarak Koontz her kitabında bir köpek karakteri ortaya çıkarıyor. Bu kitapta da Growler adında bir köpek var. Koku alma duyusu oldukça gelişmiş ve aynı zamanda çok akıllı. Tıpkı benim çok sevdiğim arkadaşım Ali Kemal Gödek gibi… Kitap çok rahat okunuyor. Konusu da sürükleyici olunca kısa sürede yaprakları tüketmiş oluyorsunuz… Gizle Devamını Göster

Sepetim

Paylaş