ismail_atan
"Kavim"den sonra Ahmet Ümit'in okuduğum ikinci yapıtı Bab-ı Esrar. Beklediğimden çok daha iyi bir kurguyla karşılaştım; ama Mevlânâ ve Şems-i Tebrizî'nin aşklarını çok yüzeysel olarak anlatıldığını düşünüyorum. âlemin mayası olan aşk, bu yapıtın da mayasını teşkil ediyor görünürde; ama daha etkileyi biçimde işlenebilirdi. Çok ağır bir konuyu işlenmek bile çok büyük bir cesaret, Ahmet Ümit'i tebrik etmek gerekiyor bu konuda; ama biraz daha mânâ âlemine inebilir, kurguyu biraz daha sıradan serüven romanlarından sıyırabilirdi. Yine de beğendim. Okunması ve ciddi anlamda mesajlarının iyice sindirilmesi gereken bir roman. Bir erkeğin başka bir erkeğe olan aşkının günümüz de bile yanlış anlanarak yadırganmasına belki de en güzel yanıtlardan bir tanesi.