KY-138843
Önce özürle başlıyor satırlar… Kılanların, kılmayanları ya da kılamayanları yanlış değerlendirmesinden, eleştirmesinden sebep bu özürler. Senai Demirci samimi bir eser kaleme almış. Takdire şayan olduğu kesin… Ancak zorlama bir edebiyat üslubu hissettim kitabın yarısına kadar. Sanki okurken kelimeler zihninize daha yerleşmeden uçup gidiyor. Kurulan cümleler, akılda bir tortu bırakmıyor. Kitaba “Namaz Nasıl Sevilir” bölümünden sonra kendimi verebildiğimi söylemeliyim. “Sen” yerine “biz” ifadesini yerleştirse anlatıma, daha mı akıcı olurdu acaba? Haddime düşmez bunu sorgulamak… Kitabın ana temasının kutsallığı ve samimiyeti hürmetine susuyorum.