nihal karayılmaz
Kitapta en sevdiğim şey sanırım hikayenin dallandırılmadan, odak noktanın etrafından çok da uzaklaşmadan şekillendirilmesiydi. Nedendir bilmem ama resimli çocuk kitaplarında çok uzun metinleri sevmem ki bence uzun olmayan metinler daha fazla minik okura hitap edebilme yetisine erişebiliyor. Bakış açısı olarak ilahi bakış açısı kullanılmış ama buna rağmen (ya da belki de bunun etkisiyle) çocukluğun getirdiği o masumiyeti hissediyorsunuz. Dili oldukça akıcı ve hikaye kendini okutan cinsten olunca da sayfaları ardı ardına çevirmemek elde değil. Ben çok sevdim, hikayeyi okurken şimdiden kopuyor ve bir süreliğine hayal okyanusunda yüzüyorsunuz.