bilindikmelodi
Dizinin ilk 40 küsür bölümünü izleyebilmiştim. Sonra üniversite sınavıydı oydu buydu derken yarım kalmıştı efsane. Bu kitabı okurken özlediğim karakterlerle haşır neşir oldum, her bir diyalog onların sesinden çalındı kulağıma. Erdal Bakkal bakkal önlüğüyle, İsmail Abi kurmızı pullu kıyafetiyle, Yavuz siyaha büründüğü haliyle yanıbaşımda oturuyordu sanki. Mekan fark etmeksizin okuduğum, elimden bırakamadığım için otobüste, metrobüste, durakta, kafede, banka sırasında... kendi kendime gülümserken, yer yer kahkaha atarken yakalandım insanlara. Gözlerim doldu son sayfalarında, bırakmadım buğulu gözlerle okudum. Ahhh be dedim, her bir karakterin içinde var olan naifliğe, güzelliğe iç çektim. Dizisini bir iki kez tvde gören ama es geçen babamın bile bayıldığı bir kitap oldu. İyi ki okumuşum deyip, teşekkür etmesi ayrı bir keyif, mutluluk. Çölünde kaybolan değil, kendisi çöl olan Mecnun Çınar’a kaldırıyorum kadehimi!