yaşam_yolculuğu
Christy Brown'ın kitabını bir tavsiye üzerine aldım ve okudum.Gerçekten bu kadar olur, dedim.Sadece sol ayağını kullanarak büyük bir yazar ve ressam oluyor.Ve kendisine en büyük desteği de annesi oluyor.Ama başkaları onun fiziksel özrünün yanında zeka özürlü olduklarını da düşünüyor.Ama sol ayağıyla ilk defa ''anne'' yazdığında hem annesini çok mutlu ediyor hem de başkalarına zeka özürlü olmadığını ispatlıyor.Hatta bunun üzerine annesi ona bahçede küçük bir kulübe yaparak onun rahat rahat resim yapmasını ve düşünmesini sağlıyor.Ve ben bu kitabı okduktan sonra öğrencilerime de okuttum ve onlar da çok beğendi.Bir de öğrencilerime filmini izlettim.Hatta 6.sınıfta okuyan Harun YILMAZ adlı bir öğrencim var.Bu öğrencimin de konuşma,yazma,okuma sorunu var ama anlama sorunu ya da zeka özürlü olduğunu düşünmüyorum.Bu öğrencim filmi öyle bir dikkatle izledi ki ben şaştım.Herhalde filimdeki kahramanla kendini özdeşleştirdi ve ben de istesem başarabilirim ,demiştir belki kendi kendine.Eğer onun yaşamında bu anlamda bir kıvılcım olabilmişsem ne mutlu bana.Daha sonra bu öğrencimin bana olan sevgisinin arttığını hissettim ve bana bir kâğıt getirip de:'' Hocam bana bir hatıra yazar mısınız?'' dediğinde nasıl duygulandım ,anlatamam...