Ali YILDIRIM
Bu romanı yazdığı için Elif ŞAFAK’ı ellerinden öpmek istiyorum. Vahiy mi indi acaba Elif Hanım’a bu kitabı yazarken. Okurken çoğu yerde ürperdim, çoğu yerde göz yaşlarıma hakim olamadım.

Girift bir kurgu ile yazılmış roman. Okurken yazarın zekasına hayran kaldım.

Mevlana’yı, Şems’i ve yaşadıkları dönemi, sufiliği, mevleviliği daha iyi öğrendim. Mevlana’ya ilgim arttı. Mesnevi’yi okumayı düşünüyorum.

Romanda yazar toplum tarafından hor görülen cüzzamlı bir dilenci (Dilenci Hasan), bir sarhoş (Sarhoş Süleyman) ve bir de fahişe (Çöl Gülü) ile empati kurmuş. Ancak Başkadı, Mutaassıp, Aybars ve Alaaddin’le en ufak bir empati kurma ihtiyacı duymamış. Ben bunu biraz yadırgadım. Sonuçta çoğu insanın aşk konusunda başına gelenler Alaaddin’inkinden farklı mı? Ya da 4 basamaklı bir yoldan geçip kamil insan olanların sayısı nedir ki biz Başkadı’yı birinci basamağın kurallarına göre insanları yargılıyor diye yargılıyalım.