eymen_deniz
Eski şiiri beşerî olmamakla ittiham ederler. Şüphesiz ki, bu ittiham çok defa haklıdır. Fakat onun vakit vakit eriştiği güzellik kuvvetiyle beşerîleştiğini unutmamak lâzım. Niçin olmasın? Ferdî ihtiraslarımızı, ıztıraplarımızı anlatmak kadar, saf ve mücerredi aramak da insan ruhunun bir ihtiyacı değil mi? Nef'î: 'Hem kadeh, hem bâde, hem bir şüh sâkîdir gönül' diyor. Eski şiirin asıl ideali, Nef'î'nin gönlü gibi kendi kendine yeten bir güzellikti.