Elif
pembe ve gri... iki ayrı adı ama aynı tadı taşıyan renkler... tıpkı mevlana ve şems tebriz-i gibi..elif şafak'ı ilk kez okudum...ve ilk kez okuduğum bir yazarı tanımak hiç bu kadar kolay olmamıştı, her kurduğu kurgu cümlelerde insanın ruhunu öylesine arıyo ki..bazı duyguları teraziye yerleştirip ağır basanı saklıyor ve ilerledikçe anlıyorsunuz ancak ağır basanın ne olduğunu...ama yine de en başından beri saklanmayanı ve bulunmayanı biliyorsunuz hep sizinle olanı... bildiğiniz tek gerçeği.. ilahi aşkı...