Dalgıç88
Tasavvuf kitaplarına merakım Elif Şafak'ın Aşk kitabıyla başladı. Gerçekten Mevlana ve Şems'e müthiş ilgi duydum. Bu kitabı takiben Ahmet Ümit'in Bab-ı Esrar'ını okudum o da şahaneydi. Yunus Emre'yi de merak ettim daha diğerlerinin sıcaklığı geçmeden hemen Od'u okudum. Çok hoş bir kitap. Tabi anlatılan mucizeler ne kadar doğru o okuyucuların vereceği bir karar. Ama İskender Pala tarihi bilgiler ile hayal gücünü çok güzel harmanlıyor. Ancak benim bu romanda kabullenemediğim Yunus Emre'nin kanından canından olan ve hayatta kalan tek evladını aramaktaki kayıtsızlığı canımı sıkmadı desem yalan olur. İlahi aşkı anlıyorum fakat evladının peşine düşmenin Tanrıyı da memnun edeceğini sanıyorum. Şahsen ben evladım olmadan ne doğru düzgün ibadet edebilirim ne de Tanrıyı düşünebilirim. Yunus yıllarca dergahta odun ve su çekerek bekliyor. Evladımı bulmadan yerden bir çöp almazdım doğrusu :)