Uğultulu Tepeler

Lavie

24.09.2009

Güzeldi...
İçindeki karakterlerin birbirlerini ne denli sevdiği, ne denli bağlı olduğu gözle görülür bir durumdu. Ama işin en ironik tarafı, bir karakter diğerini sevdiği kadar da nefret ediyordu. Birbirlerinin hayatını mahvederken, birbirleri olmadan yapamıyorlardı.
Güzeldi...
Bu tür kurgular genelde sıkar ve bir okurun bitirme zorunluluğu varsa canından bezdirirdi. Yine de o kadar akıcı bir anlatımı vardı ki sıkmak bir yana keyif bile aldırmıştı bana. Okurken ağlayabilmeyi sevdiğim bir kurguydu. Boşuna "klasik" seçilmesine şaşırmamıştım.
Ve işin garibi...

Güzeldi; çünkü ben hiçbir kitapta, kitabın içeriği gibi genel karakterlerden nefret etmişken, o kitaptan hoşlanmamıştım... Gizle Devamını Göster

Sepetim

Paylaş