fd dmr
Kitapkurdu
Pasikanalizci bir bakışla yaralı, ezilmiş insanların iç dünyasını aktarmada müthiş bir tat bırakan Zweig belki de burda Yahudilerin bir halet-i ruhiyesini aktarıyor. İnsanları bir arada tutan bir nesne, bir şarkı, inanç nasıl da kuvvetli bir etki bırakıyor. Hele bu Yahudiler olunca büyük sürgünler ve dünyanın birçok yerine yayılmış bir topluluk karşımıza çıkıyor. Camilerde en eksikliğini hissettiğim şey belki de bu olur. Ödev bilincinde birliktelik yerine parçalanmışlık ve koflaşmış bir hal çıkıyor namazlarda karşıma. Takva yerine yerleşmiş başka sebeplerle orada bulunanların oluşturmadığı birliktelik... Peki biz içimizde ontolojik yaralar taşıyan biz günümüzün en az sevilen bu halkının merkezde yer aldığı bu öyküden neler alacağız payımıza? Bizim şamdanımız nerde