Kayıp Rıhtım
Kitapkurdu
Agatha ustanın biz katili bulamayalım diye “kasması” hoşuma gitmedi. Tanrı anlatıcı konumundan anlatılan hikayenin başında herkesin Zenci Adası’na gitme sebepleri ortaya konuluyor. Hepsi bu sebebi yalnız başınayken aklından geçiriyor. Sonradan katil olduğunu öğrendiğimiz kişi de bunu düşünüyor. Peki baştan beri katilse ve kimse ona bu adaya neden gittiğini sormuyorsa neden bir sebebe ihtiyaç duysun. Tanrı anlatıcı ona da bir sebep vererek biz okurları tuzağa düşürüyor. Dahası katil ortaya çıktığında anlıyorsunuz ki onu bulabilmeniz için en ufak bir ipucu bile yok. Bu roman S.S. Van Dine’ın ortaya koyduğu harikulade 20 Dedektiflik Romanı Kuralı’nın 2., 5. ve özellikle 15. kurallarına uymuyor. Diyeceksiniz ki “uymak zorunda mı?”, değil ama en azından okurun olayı çözebilmesi için net ama gizlenmiş ipuçlarının olması gerekir.