Rbkk
Beş öykü var bu kitapta. Her öyküde kendinden bir şeyler buluveriyor insan, kanayan bir yarasının nasıl kabuk bağladığını anımsıyor, kaldırıp daha derin bir yaraya dönüştürmemesi gerektiğini de. Son öyküyü okuyup kapattığımda farkediyorum, her öyküde altı çizili cümleler var, bir tek ‘Kardeşim Handan’ da yok... Halbuki okurken boğazımın düğümlendiğini hatırlıyorum. Gözlerimi kapatıp düşünüyorum; “Ne güzel şeydi kardeşi olmak. Her şeye rağmen ne eksiksiz histi.” cümlesinin altını çiziyorum