meltemdalbay
Kitapkurdu
Çok etkilendim. Dünyayı bir kurdun; doğasından koparılan, acı çeken, bu koparılışa boyun eğmek zorunda kalan, en sonunda da evcilleşen bir kurdun gözünden izliyoruz. Vahşi doğa dediğimiz şeyin aslında vahşi olmadığını ve kendini medeni olarak adlandıran insanın vahşiliğini görüyoruz kitapta. Beyaz Diş’in kendi doğasıyla, içgüdüleriyle verdiği savaş insanın içini burkuyor. İnsan dediğimiz canlının da hadsizce doğaya hükmetme çabasını görüyoruz. Şiddetin değil sevginin güçlü olduğunu bir kez daha hatırlıyoruz. Aynı zamanda eğitimli ve eğitimsiz insanların canlılara yaklaşımını görüyoruz. Her ne kadar hikaye güzel sonuçlansa da benim içim buruk çünkü sevgi yoluyla bile olsa bir canlının yavaş yavaş benliğini kaybetmesini kabullenemiyorum. Her canlı doğasının gerektirdiği şekilde yaşamalı :(